منم سیزده سال با خانواده همسرم زندکی کردم نابود شدم جوونیم و عمرم حروم شد صب تا شب بشور بساب البته من همسرم ادم نبود خانوادش خوی بودن هر روز دعوا و درگیری داشت باهاشون خاک تو سرش خانوادش خیلی احتراممو داشتن این بد دهن بود دیگه خستم کرد جدا شدم از مردای خاله زنک متنفرم
من هفت ماهه ازدواج کردم تو ی خونه دارم زندگی میکنم تا دلت بخواد شوهرم خره .. اگه ظرف نشورم دعوا داریم اگر کار نکنم دعوا داریم تا الان دو سه بار جلو مامانش باهام خیلی دعوای بدی کرده اشکمو درآورده سر چیزای الکی گیر میده اینا هم خوشی میکنن دخالت میکنن همش میگم جدا شیم میگه اگه خونوادم بفهمم تو حرف جدایی میزنی خودتم بکشی جدا نمیشم از اون ورم اگه مجبور بشم جدا بشیم زندگیتو میکنم جهنم سر درد شدید گرفتم بقران
ایشالله سر عقل بیاد و ادم شه من خیلی تحمل کردم بهش میگفتم من حوصله قهر و دعوا ندارم برم رفتم دیگه ن که اصلا قهر نمیکردم یا پیش خانوادم نمیکفتم فکر میکرد الکی میگم میگفت ت نمیری و فلان گفتم دیگه من حرفمو زدم یبار اومدم واسه همیشه و دیگه نرفتم هر چی التماس گریه و زاری کرد بر نگشتم گفت تعهد میدم دیگه بد دهنی نکنم اذیتت نکنم گفتم تعهدت ب درد خودت میخوره زندگی با تعهد به یه قرونم نمی ارزه سیزده سال بهت فرصت دادم ادم نشدی
من خر شدم منم اوایل مهربونم همسرم تو عقد و نامزدی هفته ای ی بار منو میبرد بیرون از وقتی عروسی کردم شده سه ماه ی بار بیرون رفتنم روز خواستگاری هیچی نگفت عقد کردیم گفت باید تا ی مدت بریم سر خونه منم خر قبول نکردم اما بعدش گفتم تا چند ماه گفت معلوم نیس و دستی دستی خودمو بدبخت کردم ازم سو استفاده خودشو کرد خوب گولم زد الان بیرون رفتن باهاش شده آرزو همش پیش مامان و خواهرشم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
3 ثانیه پیش
5 ثانیه پیش
6 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز