ن مثل نادان

من وقتی اشتباهی کردم اونقدر بزرگش کردم که دیگه نتونستم جمعش کنم.فکر کردم زندگی تموم شده از خدا عذر خواهی کردم ولی بعدش افسردگی گرفتم تاریک شدم یادم رفت هنوز نامه اعمالم بازه هرچقدر اشتباه بزرگ باشه نباید قطع زندگی کرد.خودمو نبخشیدم و هی فکر و خیال کردم زندگیم تموم شده زندگیم تموم نشده بود شرایطی توش ایجاد شده بود که مسیر رو عوض می کرد من خودمو تحقیر کردم و گفتم تو دیگه اون آدم سابق نیستی من همون آدم بودم فقط اشتباه کرده بودم نظر دیگرانو روی خودم اجرا می کردم.هر اشتباهی هر چقدر بزرگ آدمو عوض نمی کنه باید توبه کرد شخصیتش عوض نمیشه شاید دیگران دیگه براش ارزش قایل نشن ولی خودش که می دونه همون آدمه فقط اشتباهی کرده که مسیرشو عوض کرده.من به خودم آسیب رسوندم تلقین کردم به خودم که دیگه به درد نمی خوری و از این حرفا.نتیجش هم دیدم.هیچ وقت خودمو دوست نداشتم.