قدیما open access خیلی به نظر جالب نمیومد. اما، قوانین اخیر مشوق پابلیش به صورت open access هست (حتی ژورنال هایی که open access فقط براشون ی آپشن هست).
برای همین اکثر دانشگاه ها با پابلیشرها قرارداد دارن و هزینه ی چاپ مقاله ها رو پرداخت میکنن.
الان دنیا به سمت این دارا میره که علم باید در دسترس همه باشه. توی فاندهای پروژه ها هم هزینه ای برای این کار در نظر گرفته شده.
ایمپک ها به رشته هم بستگی داره. مثلا برای مکانیک ایمپکت ۴-۸ خیلی نوب حساب میشه. اما برای رشته های پزشکی/زیستی ایمپکت ها خیلی بالاتره. مهندسی های بین رشته ای هم ایمپکت های بالایی دارن.
قطعا داشتن مقاله به انتخاب شدن برای پوزیشن تاثیر داره.