قاب عکسی مضحکم در جوارت سنگدل💔غرق خاکم،در کنارت ،لاله لالم سنگدل💔حال و روزم بوی بغض پرتمنا میدهد💔روز و شب آشفته ام در حسارت ،سنگدل💔شعرهایم بوی عشقی مندرس را میدهند💔کهنه اند اما از عشقت پرحرارت سنگدل💔نقش غم را در تنم بد خالکوبی کرده ای💔عشق من یخ بسته دیگر با حقارت سنگدل💔
من که دنیاگرد خوبی یوده ام دنیای من💔پس چرا خاکم نمودی با شرارت سنگدل💔چون پرستویی فراری از زمستانها شدن💔کوچ من هم زور شد یا هر هوارت سنگدل💔زندگی دیگر نمیخواهم به گورم میرم😔بی ادا کشتی مرا با هر فرارت سنگدل😔
آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست
میتوان یافت که بر دل ز منش یاری هست
از من و بندگی من اگر اشعاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست
به وفاداری من نیست در این شهر کسی
بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی
تموم لحظه هایی که
دلم برات تنگ میشه
و بغض میکنم
اون لحظه ها فقط یه چیز میاد تو ذهنم
و اون اینه که چطور تونستی
رو تموم بیقراری هام چشاتو ببندی…
دری وامانده و چشم انتظاری را نمیفهمی
شده یک ثانیه یک قرن بر تو بگذرد؟ هرگز
تو اصلن معنی لحظه شماری را نمیفهمی
تمام روح و جانم درد دارد… درد یعنی چه؟!
به خود پیچیدن از یک زخم کاری را نمیفهمی
شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم
چرا امشب اینقدر دل إشوبم😔 پس کی صبح میشه
