من یه دوستی دارم کنار هم میشینیم تو مدرسه بعد زنگ تفریحا ما جدا میشیم هر کس سمت یکی میره
بعد این وقتی با دوستای دیگشه انگار نه انگار من وجود دارم نگامون به هم میفته انگار غریبم براش یا سمتم نمیاد وقتی پیش یه نفره از دوستاش که خیلی دوسش داره انگار من به چشم اون یه غریبه میشم....
خیلی به اون اهمیت میده ، همش با خودم میگم مگه من چی کم دارم
نکنه شخصیتم اینجوریه که این اتفاقا میفته؟ من اکثرا شوخ و خوش برخوردم تا اون شخصی که این خیلی بهش بها میده
یکی دوبارم شده خواستم مثل اونی که این دوسش داره شخصیتم رو سرد بکنم و از خیلی گرم و صمیمی و شوخ بودن بیام بیرون ولی خودم گوشه افتادم...اینجوری حداقل با بقیه اوکی میشم
خیلی ناراحت میشم ازش فکر کنید دست اونو میگیره میره من یه جا تنها باشم قدم بزنم منو ببینه انگار نه انگار حاضر نیست بیاد ببینه چمه؟
این انصافه؟؟؟؟؟؟؟
در حالی که من حاضرم این کارو براش بکنم...
نمیدونم بی محلی کنم یا مثل عادی باشم باهاش امروزم حالش اوکی نبود نمیدونم بهش پیام بدم یا نه چون اون بازم امروز منو دید وقتی پیش دوستاش بود ولی حاضر نشد بیاد حتی بگه خداحافظ
منم همینجوری رد شدم از جلوش
