من چن مدتیه ک همش احساس تنهایی میکنم نیاز به ی کسی دارم ک بهم محبت کنه باهام مهربون باشه و درکم کنه خالصانه اما به شدت بدبینم به آدما نمیتونم با هیچکس اوکی شم همش حس میکنم طرف محبتش دروغین همه چیش دروغه من اصلا قبلا همچین آدمی نبودم همیشه تنها بودنو دوست داشتم همیشه تو کار خودم غرق بودم و همیشه فکر میکردم خیلی تواناییشو دارم ک احساسمو کنترل کنم و به فکر پیشرفتم باشم اما ی مدته اینطور شدم بنظرتون چم شده
خب انسان ذاتا نباید تنها باشه واسه همین جفت آفریده شدن
اینو قبول دارم اما اهداف آدما متفاوته بعضی چیزا تمرکز آدمو تو زندگی میریزه به هم تا به اهدافش نرسه مث همین داشتن بوی فرند ازدواجم ممکنه برای بعضیا مقدور نباشه بخاطر فرهنگ سنتی خانواده ک دست و پاگیره