حس میکنم ...

اگه منظور ارتبط با جنس مخالف هست . هیچ دختری پری مهربون یا سفید برفی نیست . هیچ مردی هم هرکول یا مرد سوار بر اسب بالدار نیست .‌ عشق و عاشقی هم تنها حسی گذری و فاقد پشتوانه. هست. زندگی رو باید طوری که هست قبول کرد. کتاب ها و روانشناس ها ، فیلم ها و کارتون ها ، اطلاعات نادرست به ما میدن و ما رو وارد فضایی رمانتیک می کنند که بعد ها ضربه می خورریم . 

زندگی انسان های بدوی که به جای تخیل در واقعیت به سر می برند ، بهتر از. ماست . اونها دنبال معنای زندگی نیستند . بلکه در بطن واقعی زندگی هستند و طلاق و ... اصلا براشون مفهوم نداره . تمدن بر خلاف عقیده عامه ، خواسته ها رو به ناخوداگاه منتقل می کنه ، چون جامعه متمدن ، دارای محدودیت های زیادی هست ، عدم  ابراز تمایلات ، تخیل رو پدید میاره و بین زندگی واقعی و تخیلی ، تضاد پیش میاد .

اگه اون آدم سمی شوهرت باشه چی

و بخاطر خونوادت که غصه نخورن نتونی حذفش کنی

دقیقاً. من گاهی به این موضوع فکر  میکنم

که آیا احساس و تخیل بهتر از در واقعیت بودنه یا برعکس؟

وَ به این نتیجه میرسم انسان هرچقدر به واقعیت نزدیک

بشه بهتره چون ما نون و آب به قول شما هیچ کدوم از اونارو که نمیخوریم ما در واقعیت هستیم. اتفاقاً فلسفه مهم از هر بحث دیگه است👍

بیمار روحی یا هر چیزی رو نمیگم

اینکه منم دخیل بیماریش میکنه دوست داره با خونوادم رفت و آمد نکنم نرم خونه مامانم من هیچچچج دوستی ندارم فقط با مامانم رفت و آمد دارم 

بخواد همونم نباشه که دلم تو دنیا به چی خوش باشه

عزیزم...

ما که فعلاً افتادیم دست این آدمها

پس باید صبوری کنیم و بیخیالی

شما خودت رو قوی تر کن و دیگه موضوعی برات اهمیت نداشته باشه

من درک میکنم.

یکم عادی شده بود و می‌ریخت تو خودش 

شانس گنددددد من دیشب گفتم با مشاور صحبت کنیم 

مشاور گف باید همه چی مساوی باشه تو زندگی اگه شوهرت کم رقت و آمده توام باید کم رفت و آمد باشی 

در جایی که اون هررر روز با مادر پدرشه چون کارشون یکیه مشاور گفت نه اون فرق میکنه اونا باهم کار میکنن با خودت یکی نکن که بتونی بری سر بزنی به خونوادت 

حالا مادر شوهر من یه زن بازاری بی فرهنگ که کلی حرف بد و بیراه نثارم کرده میگه هفته ای دو روز اونجا میری که بتونی ۲ روز بری خونه مادرت 

یعنی اصلا شانس ندارم نمیدونم این چه ایده مشاوری بود 

یا مثلا خواهرم اهل بیرون و مهمونی آن خونواده اون اصلااااااا سال به سال خونه هم دیگه نمیرن میگفت توام نرو مهمونی تا شوهرت اون حسی رو که با فامیلش نمیتونه بره نداشته باشه

اتفاقا مشکل همین فلسفه هست . باید دید تخیل از کجا میاد . جواب اون تمدن هست . بشر در زندگی به امنیت و حفظ جان در زندگی واقعی و ارضا تمایلات نیازمنده . تمدن موجب میشه انسان از خطر ها و بلایا دورتر باشه و حفظ جان بشه ولی از سمت دیگه ، تمایلات انسان رو در قالب هایی مثل ادیان و قوانین محدود می کنه و همین قدرت تفکر قوی ولی به درد نخور به نام فلسفه رو به انسان تحمیل می کنه . بین آزادی پر خطر و محدودیت ایمن ، اکثر افراد دومی رو انتخاب می کنن. اما تکلیف خواسته ها چی میشه ؟ مبدل به تخیل میشه و به شکل موسیقی ، هنر ، ادیان ، دنیای بعد مرگ ( البته دنیای ذهنی ساخته شده) و ... جلوه گری می کنه . و اگر هیچ کدام جای ذات اصلی بشر رو نگرفت ، به شکل افسردگی. در واقع افسرده ، خسته از زندگی نیست ، خسته از محدودیت هست. تاریخ نشان داده جوامع دینی و شدیدا پیرو محدودیت ها ، دارای رشد هنر و موسیقی و فلسفه بیشتری بودند و این همون تخیل هست . در مقابل انسان های بدوی که من اون ها رو انسان های طبیعی میدونم ، احساس و تمایلات ابراز شده دارند و نیازی به این چیز ها ندارند . زندگی در دنیای خاکی ، با خطر مرگ بیماری و ... مناسب احساسات شدید نیست . در سمت دیگه کتاب ها ، فیلم ها و .... اطلاعات غلط به ما میدن . برای مثال همین عشق  رمانتیک، محصول بزک هنرمندانه شاعران از میل جنسی هست . انسان های ایزوله یا به قول ما بدوی ، مطابق دنیا زندگی می کنند . احساسات اونها به شدت ما نیست . عاشق نمی شند که شکست هم بخورند . ما فریب کتاب ها و فیلم ها رو خوردیم. ماهی وقتی در آب شنا می کنه از فلسفه آب نمی پرسه ، چون درون آبه  و اصلا متوجه اون نیست وقتی از اب افتاد بیرون در مورد علت وجود آب فلسفه میگه . انسانی هم که زندگی می کنه ، جویای فلسفه نیست ، وقتی از زندگی بیرون هست در موردش فلسفه میگه . زندگی محصور در تمدن امنیت داره ولی خود زندگی رو نداره

شما نظر کلیتون راجبِ زندگی چیه؟ یعنی از کدام دید و زاویه بهش نگاه کرد درسته؟ اینکه همه چیز میتونه ساختگی باشه؟ چرا اون هایی که رفتن به اون دنیا و برگشتن خودشون رو در قالبِ یک روح دیدن؟ و چرا وقتی میخوابیم روحمون به هرجایی میره؟ آیا همش ذهنیه؟ با احترام 

خیلی جالبه عقایدتون🌹 وَ اینکه میتونم بپرسم تحصیلاتتون چی هست؟ 

خوب کردی