به تهی رسیدم چیزی مطلقا برام اهمیت نداره،حتی حسادت هم نمیکنم،ما زندگی نمیکنیم...این زندگی نیست،کاش بجز آدمای خیلی پولدار و روان سالم بقیه قشر ها اجازه بچه دار شدن نداشتن،اونیکه هروز یه کشور و یه جای دیدنی مسافرته اونیکه تو کشور آزاده سر هرچیزی استرس نداره،اون داره زندگی میکنه نه ما....تاکی خودمونو گول بزنیم؟تا کی به خدایی پناه ببریم که حتی به وجودش گاهی شک میکنیم؟اینقدر به پوچی رسیدم حتی نمیتونم هدف و آرزو داشته باشم،حسرتمه یبار دیگه هدف داشته باشم....
حضورم هیچ منفعتی برای کسی نداره،لایق زندگی که بهم دادن نیستم!باید انسان با اراده تری جای من زندگی میکرد،حیف غذایی که میخورم،لباسی که میخرم،خوانواده ای که دارم
حقیقتا بجه دار شدن باید چهارچوب میداشت تا جمعیت فقیر کاهش پیدا کنه...
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز