جوونتر که بودم خیلی احساساتی بودم. یادمه ۳ سال دبیرستان یکی رو دوست داشتم ولی به هم نرسیدیم. هنوز بعد ۸ سال خوابشو میبینم. حداقل هفته ای یه بار
بعد اون ادم مثلا ۵،۶ نفر اومدن و رفتن. هربار بی احساستر شدم
الان اینجوری م که اصلا حال ندارم دیگه. یکی یکم ناز کنه یا توجه نکنه سریعا انداختمش سطل
حالا بدم نیست وابسته نمیشم. ولی دیگه اون احساس پروانهای شدن قلب رو تجربه نمیکنم اگه منظورمو میفهمین :(((
ببین یه صابون رو تصور کن روز اول چجوریه؟
وقتی ازش استفاده میکنی هعی کمتر و کمتر وکوچیک تر میشه
کلا قانونشه براهمه چی
اینکه دیگه قلبه
زیاد ازش استفاده نکن باهرکسی وارد رابطه نشو
ک حوصله و پروانه ای شدن داشته باشی واسه ادمه زندگیت
احتمالا اکثرا همین هستند ، بزرگتر که میشن با عقل تصمیم میگیرن و انتخاب می کنن. عاشقی مال اول جوانی هست.
۵ شیش نفر
وارد شدن با هرکی نیس پس چیه
فقط تیر برق خیابون مونده
من ادمی نیستم بی احترامی کنم
ولی کسی بی احترامی کنه از خجالتش درمیام.
خب تو میدونی مگه من چند سالمه؟ بعدم مگه من نوار بهداشتی م که استفاده بشم؟ آدم تجربه میکنه با ادمهای متفاوت صحبت میکنه معاشرت میکنه
من n تا دوست دارم ۳۰ تا دوست پسر داشتن الانم بهترین زندگی رو دارن. این چرت و پرتا چیه توو معزتون فرو کردن؟
همینه دیگه سنتی ازدواج میکنین بعد میرین زیر یه سقف ای شوهرم بو میداد شوهرم کتکم زد
پوینت پست من این نیست که بیاین جانماز اب بکشین. اثرات سن و عاقل شدنه
دقیقا مشکلت اینه فک میکنی عقل کلی
بقیه نمیدونن چی ب چیه
ن ازدواج سنتی
ن ۳۰ تا دوس پسر
راه درست و عاقلانه اشکاره
از یه طرف میگی میدونی چند سالمه؟
از یه طرف میگی اثرات عقله
من ن وقتشو دارم ن علاقشو با همچین سطح فکری
وارد بحث بشم.
شبتون آروم
