یه دوست داشتم بهم میگفت بهترین دوستمی، حتی اوایل میگفت هیچ دوستی غیر از تو ندارم، باهام درددل میکرد تمام جیک و پوک زندگیشو بهم گفت و ناراحتیاشو میگفت و منم آرومش میکردم منم همینطور همه چی بهش گفتم، اونم به درددلام گوش میکرد و خیلی وقتا آرومم میکرد خیلی وقتا کاری داشت میگفت واسش انجام بدم و منم همه رو انجام میدادم، اما با همه بیرون و خوش گذرونی میرفت غیر از من، ازون طرف کارایی میکرد که انگار صمیمی هستیم و مهمم براش از طرف دیگه هیچوقت با من بیرون نمیوند درحالی که با همه میرفت تهش چند بار بهش گفتم با من نمیایی بهم گفت نمیشه و نمیخوام تو چیزی فراتر از خواسته ی من میخوای، من با دوستای دیگم هر شب میرم بیرون با تو نمیتونم بیام اصن فکر کن ایران نیستم و ولم کن و...... گفتم من الان تازه مادر بزرگم فوت شده به بودنت نیاز دارم گفت من مسئول مرگ مادر بزرگت نیستم، من نه میتونم درکت کنم نه چیزی
چقدررررررر بیشععوره دوستت
ببخشیداااا
چقدر بی رحم ..
منم تو قسمت اولشم هنوز همینطور. ره رفتار میکنه هر. ند من باهاش خوبم.موقعه افسردکی و ناراحتیش پیش منه خوشگذرونیاش با بقیه بنظرم از این ادم سم فاصله بگیر و سمتش نرو منم کم محلش کردم دیگه
چه خواسته ای فراتر از خواستههای ایشان داشتین
چ عجیبه
من بودم بهش میگفتم نه مشکل از کنه که بیشتر از مدت و اندازد بهت توجه کردم هار شدی پاچه خودمو میگیری
ادم از همين جا دوستا رو ميشناسه خوبه شناختيش:
چند نكته :
رازهات رو به دوستات نگو اصلا ، مشكلات خانوادگيت رو نگو ، نقطه ضعفهات رو نگو ؛ مردم پيچيدن پس فردا عليه خود ادم استفاده ميكنن يا ميرن كف دست ديگران ميذارن
دوم اينكه حواست باشه اگه مهرطلب هستي درستش كني كه اسيب ميبيني بعدا تو زندگي ؛ يعني فكر نكن هر كار شما بكني اونم متقابلا ميكنه ؛ فكر نكن با محبت محبت ميخري! نه ! مردم راه خودشونو ميرن ، اينجوري فقط خودت اسيب ميبيني ، مگه اينكه محبت كني ذر ازاش هيچي نخواي و توقعي نداشته باشي ، ولي خب ميبيني كه توقع داري! توقع داري كه اونم متعاقبا لازمش داري بهت محبت كنه و خب اين به نطر من - كه البته متخصص نيستم- مث مهرطلبيه
ازش میپرسیدی علت اینکه باهات بیرون نمیاد چیه؟
