شوهرم هفته ی پیش رفت با پسر داییاش بیرون و بعدا رفتن یه مسیری رو پیادروی. .دیشب تاریکه میگه بریم دور بزنیم بچه هارو بزار پیش مامانت منم دخترم مریض شده بود حال نداشت ۵ سالشه گفتم ک دخترم مریضه دلم نمیاد ولش کنم امروز صبح رفت تا شب اومد با فامیلاش بیرون.اومده من ناراحت شدم راستش میگه گفتم بریم بیرون شما نیومدین ک چیکار میکردم بچمو تنها میزاشتم میرفتم تو ماشینم میبردمش حالش بد
حق با شوهرت بوده خانم گل
خب بچه را میذاشتی پیش مامانت میرفتی و زود برمیگشتید
شما حق دارین هر کسی بود ترجیح میداد بچش پیش خودش باشه
خب عزیزم بهتون گفته ک بیا بریم
شما نتونستی
اونم حتما دلش میخواست بره ...زیاد بزرگش نکن...
مگه کسی از اون اعضای فامیل ک باشون بیرون بوده رو شما روش حساسی یا خوشت نمیاد ؟
اشتباهت اینه که بار بچه رو تنها به دوش کشیدی نهایتش با هم میرفتین شوهرت هم متوجه میشد بچه حالش بده نه که اون به راه خودش شما هم به راه خودت تهش هم شوهرت منت بذاره
مگه بچه برا دوتاتون نیس؟
یعنی نگرانی بچه فقط برا تویه? پدرش هیچی؟
یعنی هر چی مرد دلش خواست همون بشه؟
نباید درک داشته باشه؟
یعنی بچه ی اون نیست که دلش بسوزه باید فقط فکر خوشی خودش باشه؟
یعنی زن و بچه ادم نیستند و باید تحت فرمان مرد باشن که کی چه دستوری میده بقیه اجرا کنن؟
همین شماها مردها را اینقدر پرو و وقیح میکنید
خیلی دلم گرفت ک من دلم سوخته نرفتم اونوقت این پاشده رفته تا غروب اینقد حس بدی گرفتم خیلی سعی کردم خودمو کنترل کنم پیش بچه ها رفتن براشون کباب درست کردم حالمو خودم خوب کردم ولی باز اومده میگه تو اعصاب منو خورد کردی اگه بدونی من با چه انرژی اومدم خونه منم گفتم بایدم میومدی آخه کله دنیارو دور زدی دیگه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
