شعررر

قشنگ بود شعرتون🤗

قشنگ بود  

راه گم کردم، چه باشد گر به‌راه آری مرا؟
رحمتی بر من کنی و در پناه آری مرا؟

می‌نهد هر ساعتی بر خاطرم باری چو کوه
خوف آن ساعت که با روی چو کاه آری مرا

راه باریک است و شب تاریک، پیش خود مگر
با فروغ نور آن روی چو ماه آری مرا

رحمتی داری، که بر ذرات عالم تافته‌ست
با چنان رحمت عجب گر در گناه آری مرا...

خاطرم تیره‌ست و تدبیرم کژ و کارم تباه
با چنین سرمایه کی در پیشگاه آری مرا

ای دل ناباور من دیر فهمیدی که عشق / از همان روز ازل هم جرم نابخشوده بود 

درد یک پنجره را پنجره‌ها می‌فهمند، معنی کور شدن را گره‌ها می‌فهمند، سخت بالا بروی، ساده بیایی پایین، قصه‌ی تلخ مرا سرسره‌ها می‌فهمند، یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن،چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند

ای فلک زودگرد وای بر آن/کو بتو ای فتنه جوی مفتون شد