با من به کسی خوش نمیگذره
زیاد حرف زدن بلد نیستم
درونگرام ولی دوس دارم تو جمع باشم برم با کسی بیرون ولی وقتی میرم برمیگردم میگم حوصلش سر رف با من
خیلی حس بدیه
دقیقا منم این شکلیم 🥲
چند سالته
منم دقیقا
الانم داشتم به مامانم میگفتم
دقیقا مثل خودم و من حس نمیکنم مطمئنم که کسی باهام حال نمیکنه
این شکلیم که اگر یکی زنگ بزنه بهم همش مضطرب هستم که الان باید چی بگم وقتی میخام برم بیرون حتی نمیتونم تو چشم های آدم ها نگاه کنم و باهاشون درست حرف بزنم خیلی وقتا جمله بندی هلم اصلا درست در نمیاد و وسط حرف زدنم هی سوتی میدم و ی چیز رو اشتباه میگم
یا همش فک میکنم حرفام برای بقیه خیلی حوصله سر بره و طرف مقابلم منتظره تا حرفام تموم بشه
دوستای زیادی ندارم و تو جاهای عمومی مخصوصا باشگاه و کلاس های مختلف و اینا به سختی با آدما دوست میشم
واقعا خیلی اذیتم اصلا
فکر میکنم توی این سن واست مهم تره.. مثلاً من ۲۷ سالمه و مثل تو بودم فکر کنم هر چی گذشت کمتر شد.. برای دوستای نزدیکم راحت بودم ولی اصلا برای هیچ جمع بزرگتری نمیتونستم جذاب آنچنانی باشم توی مکالمات دو نفره و محدود باز بهتر بودم هنوزم البته سر کار که جلسه ای هست و میبینم یه سری آدم راحت شوخی میکنن ولی من شوخ طبعیم رو نمیتونم بروز بدم اذیت میشم ولی خب من یه مکانیسم دفاعی داشتم که سعی میکردم با اون خودم رو راضی نگهدارم و اون این بود که با کار دیگه ای که استعداد یا حالا هرچیزی که توان بیشتری داشتم خودم رو مطرح کنم.
اشتباه فکرمیکنی اگر کسی راحت نباشه باهات کلا ارتباطو کم یا قطع میکنه اگر باهم بیرون و اینا میرین ینی مشکلی نداره دیگه وگرنه کسی خودشو معذب نمیکنه فوقش یبارمیاد دفعه بعدی وجودنداره براش
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
2 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
