سلام دوستان من با پدرم ۲۰ سال تفاوت سنی داشتیم والان ۱۱ ساله که ایشون فوت شدن...حقیقا از داغ ایشون تو دلم خیلی کهنه شده و بعد مدتها مرتبا شدیدا ناارومم و دلتنگ...لطفا اگ این تجربه تلخ و دارید راهنمایی کنید الان ک بعد ۱۱ سال گذشته فهمیدم واقعا فقط خودم داغون شدم و بس
الان مشکلت چیه دقیقا؟
برادرمو از دست دادم هرچی میگذره دلتنگ تر میشی خفه تر میشی ولی باید تحمل کنی براش فاتحه بخون نذر بده قران بخون چون ناراحتی تو و اذیت کردن خودت بیشتر باعث میشه روح ایشون اذیت بشه
عزیزم کتاب سیلی واقعیت از دکتر راس هریس رو بخون اگرم روانشناس خوبی میشناسی مراجعه کن
خودم مادربزرگم یعنی مامانِ بابام که بهش خیلی وابسته بودم و گه گاه باهاش زندگی می کردم هنوز که هنوزه میگم آی کاش زنده بود
از دست دادن یک شخص عزيز واقعا درد بزرگی هست بهتون حق میدم 💔🖤
و براتون از ته قلب هم آرزوی آرامش دارم
زندگی برا همه زمانه و مکان ماندگار نیست تا مدتی نام آدم میماند بعد فراموش هرکسی برا خودش عضوی دارد تا از جسم روح خودش دفاع و تامین کند و درنگی از این دنیا کوچ کند غمانگیز ترین این است که از بودن لذت وجود دنیای آفرینش. آفریدگارت چیزی نفهمی و غم نبودن بخوری ...
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
8 ثانیه پیش
11 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز