لطفا داستانک را بخونید و نظر بدید

تو ازدحام جمعیت واگن مترو مضطرب به راهنمای خطوط مترو خیره شده بود که نکنه ایستگاهی که باید خط عوض کنه را رد کنه. برای چند دقیقه گذشته اش مرور شد.گاهی یک لبخند کوتاه میزد و گاهی نگاه حسرت آمیزش را میشد احساس کرد. یاد هیجانی که توی خونه برای قبول شدن در کنکور داشت افتاد،مادرش که پای سجاده خدا را شکر می کرد و پدرش که کلی برنامه برای آینده بچه اش چیده بود.روز اول دانشگاه و روز آخری که از اون دانشگاه فارغ التحصیل شد انگار مثل برق و باد گذشت . حالا زندگی اون روی خودش را نشون داده بود .  رضا خیلی جاها فرم پر کرده بود و رزومه داده بود و گاهی در مصاحبه هایی شرکت میکرد که دیگه به جمله(خبرت می کنیم) عادت کرده بود. یاد حرف دیشب پدرش افتاد که داشت به در می گفت دیوار بشنوه که پسر همسایه که فقط 14 سالشه داره تو اینستاگرام پول پارو میکنه یا همین کریم خیارشور که 4 کلاس هم سواد نداره چه با دبه انداختن ترشی چه بیزینسی بهم زده و ماشینش را هر سال عوض میکنه. از ایستگاه مترو به سمت آدرس مورد نظر رسید برای مصاحبه وارد شد.... وقتی برگشت... غمگین به سمت مترو آرام قدم می زد.