بله حتما....هرچه زودتر بهتر....البته قبلش حتما شرایط جسمی و روحی و مالی را در نظر بگیرید
کمال فردی
شاد بودن
رشد
خوش گذروندن
و لذت ردن از زندگی
38 سالگی ازدواج کردم
الان42 هستم
با خودم فکر کردم بخوام منطقی باشم و اصلا شرایط فردی ام رو مد نظر نگیرم اون بچه در 43 سالگی ام به دنیا میاد
تا 10 سالگی اش خب عادیه و شیرین مامان باباست.
تازه اگه سالم باشه
ولی ایا من حاضرم در 61 سالگی بشینم یک نوجوان رو اماده جامعه کنم؟ جامعه ای که دو دهه اخیر با سرعت برق رشد کرده و حتی نوجوان های الان خیلی جاها از من عالم تر هستند؟
یا نه بچه ام رو از نظر مالی تامین میکنم که عذاب وجدان نگیرم و ولش میکنم؟
این الگوی دوم رو زیاد توی جامعه میبینیم
تهش دیدم ترجیحم اینه بالای 60 سال بازنسته بشم و کیفیت زندگی ام رو بهتر کنم و چالش جدید از جنس فرزند نداشته باشم
عزیزم من اینو تجربه کردم و دیدم
عمه من توی چهل سالگی بچه اورد اول اینکه بچش کلاس چهارمه باباش فوت کرده
کاری ب این ندارم اصلاصد سال هم عمر کنن ولی یه مشکلاتی هس
الان پسر عمم نمیزاره مامانش بره باهاش مدرسه یا جلسه چیزی باشه بهش نمیگه
ازش پرسیدیم میگ مامانم پیره دوس ندارم بچه ها ببیننش(عمم از لحاظ ظاهری متوسطه قیافش یکم از سنش پایین تر میزنه ولی خب نسبت ب مادر بچه هایی ک 25یا30هستن پیر تره)
اگر شرایطش رو از لحاظ مالی و جسمی و روحی و ارتباط خوب با همسر داری حتما بیار و به خودت و فرزندت یک زندگی خوب هدیه بده
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز