میدونم که گذشته و دیگه نباید بهش فکر کرد ولی الان که میخواستم گزارش کارمو بنویسم یهو یادم افتاد و چشمام پر از اشک شد
فقط و فقط مقصر خودم بود
کرونا و افسردگی و میگرن و همه اینا بهونه بودن اگه تلاش میکردم میشد
سال ۴۰۱ که اولین کنکورم بود هم رفتار خانوادم باهام بهتر بود هم اینکه کنکور مثل سابق بود و دروس عمومی بودن
اونم واسه منی که کلا زبانهای دیگه مثل عربی و زبان و ادبیات نقطه قوتم بودن و همیشه بالای هفتاد میزدم ازمونا
فکر کنید ۱۲ سال جون بکنی درس بخونی مدرسه خاص قبول شی ولی یکی دوسال آخر گند بزنی به همه چیز
الان دیگه عمومیا نیستن،معدل قطعی شده و منی که ترمیم رو گند زدم و فرصت ترمیمی که آیا بدن آیا نه
و اینده ای که روی هواست ، آرزوهام که نمیدونم تهش چی میشه
کاش همون موقع میخوندم ایکاش 😔
درسته الان دارم تلاش میکنم و درسای زیادی گرفتم از زندگی و کلی تجربه دارم بخاطر همین پشت مونذنم اما زخمش بدجوری اذیتم میکنه و عذابم میده مخصوصا بخاطر رفتار خانواده خودم...
خدایا خودت امسال دستمو بگیر کمکم کن
التماس دعا😭❤️🙏🏻
