بعد از شش ماه تمرین، تونستم اولین آهنگ مورد علاقه ام رو تمرین کنم و دوست دارم ی جا به اشتراک بزارم.
البته نواقص که داره و ی جاهاییش رو هنوز نتونتستم در بیارم، اما خوب خیلی دوستش دارم.مخصوصا که تمرینه و حتما ایراد داره.
جان مریم از اون آهنگ های فولکوریک و معرکه است که علیرغم اینکه هیچ وقت استاد نوری نگفتند دقیق داستانش چیه، اما خاطره مشترک همه ما ایرانی هاست. اوجش هم به نظرم اونجاست که میگه:
بیا رسید وقت درو
مال منی از پیشم نرو
بیا سر کارمون بریم
درو کنیم گندما رو
ی جور التماس و خواهش دردمندانه توشه. به سادگی هر چه تمام تر از یارش میخواد نزار بره و بمونه براش که با هم برن سر زمین کار کنند. همینقدر ساده و بی آلایش. مال منی از پیشم نرو.
اون قسمتش که میگه باز دوباره صبح شد، من هنوز بیدارم، کاش میخوابیدم، تو رو خواب میدیدم هم دوست دارم.
این هم دو هفته پیش ضبط کردم که ایراداش بیشتره
