چرا کسی دوسم نداره منظورم فقط جنس مخالف نیستاااا
کلا از بچگی چه فامیل چه آشنا چه همکلاسیای دوران دبستانو دبیرستان یا...منو دوست نداشتن اگه هم با من دوست میشدن بعد از مدتی اخلاقاشون عوض میشد یا یهو میذاشتن میرفتن
فقط و فقط اگه کارشون گیر من میفتاد میامدن با من هم کلام میشدن
مثلا توی دوران ابتدایی زنگای تفریح یا ورزش اگه میخواستن بازی کنن من همیشه تک و تنها بودم
اگه بازی بود که لازم بود دست همو بگیریم بقیه عارشون میامدن که دستمو بگیرن
در صورتی که قیافه و ظاهرم بد نیست
منم دوست نداشتن زیاد
دیگه وقتی سنم رفت بالا
فهمیدم که خودم باید خودم کافی باشم
زبون بازنیسی خجالتی درونگرایی منم عین شما
تو هم کسیو دوست نداشته باش!
خدا که دوستمون داره ... همون کافیه
آدما هیچ وقت یار ابدی نیستن
البته درکت میکنم منم تجربه کردم حستو
منم همینم🥲🥲🥲
منم دوست ندارن چون درونگرام بهتره بگم خنثی هستن نسبت بهم
دارم باهاش کنار میام
منم همینطورم..خب قبول کنیم دوست داشتنی نیستیم من خودم درون گرا و خجالتی ام آدم باحالی نیستم دیگران حق دارن
اینقدر له خودت تلقین نکن دبیرستان که بودم یه دختری بود ظاهرش خوب بود وضع مالیشم عالی ولی از صب شنبه تا ظهر چهرشنبه یه بند میگفت من زشتم کسی منو دوست ندارهوکسی باهام دوست نمیشه نگام کن ببین من چقدر زشتم و...
و حقیقتا اینقدرررر تکرارش کرد که دیگه همه ناخوداگاه به خاطر حرفاش ازش فاصله گرفتن واقعا دیگه کراارش عصاب ادمو خورد میکرد چون ناخوداگاه تاثیر میزاشت حالامن خودمم خیلی ادمی نیستم بتونم با بقیه ارتباط برقرار کنم البته بیشتر چون سخت اعتماد میکنم و کیفیت و به کمیت ترجیح میدم ولی میخوام بگم این حرفا و این باور خود به خود رو بقیه اثر میکنه برای خودت ارزش قائل باش نمیدونم چطور بهت بگم ولی اصلا اینجور فکر نکن محتاجشونی شاید هنوز اون دوست واقعی که تو سرنوشتته پیدا نکردی یا نیومده هرکسیم دوست ادم نیست لزوما و شخصیت تو هست که باعث شکل گیری دوستی واقعی میشه وگرنه به خاطر مول و ظاهر بیان سمتت که دوستی نیست
و کتاب چگونه با هرکسی صحبت کنیم هم بخون خوبه
