خودم اینو :یه زمانی فکر میکردم فقط عشق کافیه،
عشق همهچیز رو حل میکنه.
بعد مدتها متوجه شدم که عشق به احترام وصله، احترام به شخصیت، به ارزش، به زمان، به علایق و نظرات کسی که دوسش داریم.
عشق وجود داره، از بین نمیره تو تا ابد میتونی بگی من عاشق اون آدمم
اما احترامه که اون زنجیر محکم بین دو نفر میشه
عشق بدون احترام شاید تشکیل بشه اما بین اون دو نفر دووم پیدا نمیکنه.
همهی سعیتونو بکنین برای یارتون محترم بمونین.
شاید بتونید با نبودنش کنار بیاید، ولی هیچوقت با این موضوع که «چرا این همه زور زدم و بازم نشد» نمیشه کنار اومد.
آدما فراموش نمیکنن،
فقط یاد میگیرن چطور بیصدا غصه بخورن.
همیشه اصرار کردن همه چیو خراب میکنه
مثلا اصرار به دوست داشته شدن، اصرار به همو دیدن، اصرار نکنید کسی که دوستون داشته باشه غرور شما خیلی براش مهمتر از خواستهی خودشه.
ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده
گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود،گاهی نمی شود که نمی شود که نمیشود
گاهی خدا به انسان میگوید:
من خانه هستم .., در بزن,
با هم چای میخوریم وگپ میزنیم
تو سبک میشوی ..و..
و من نظرم را در مورد تو عوض میکنم
وکاری میکنم تا دلت گرم شود.
لازم نیست سر سجاده نماز باشی
می توانی همانطورکه در حال
چای خوردن هستی با من حرف بزنی.
