من بچه چهارم و آخر یک خانواده هستم که همگی دختر هستیم و ازدواج کردیم
همشون بالاخره سر زندگی هاشون هستن حالا خوب یا بد
با تمام مشکلات و غیره
اونا خیلی عاقل هستن و از پس خودشون بر میان
فقط من هستم که با این ازدواج مسخرم و بودن خونه پدرم باعث غصه پدر و مادرم شدم
همش میگم کاش هیچ وقت نبودم که باعث دردسر توی خانوادم نمیشدم
وقت بخیر، همیشه قرار نیست اونطور که میخواییم همه چی پیش بره، شما یه درصد احتمال بده بدون ازدواج زندگی بهتری دارید و ممکنه همه چی تغییر کنه و دوباره ازدواج کنید هیچکس حتی از یه دقیقه آینده هم خبر نداره، خودتون دارید میگید اطرافیان ازدواج کردن با همه بدی و خوبی ها شاید اونا با ازدواج میتونن بهتر باشن، شما بیشتر از اینکه غصه مجرد بودنتون رو بخورید دارید حسرت ازدواج دیگران رو میخورید و فکر اینکه دیگران راجع بهتون چی فکر میکنند
بله صحیح هست
فقط اندکی دردل بود و حسی که این روزها خیلی دارم
اتفاقا خیلی اوقات به این فکر کردم آدم ازدواجی دیگه نیستم و مجردی میتونم زندگی خیلی بهتری داشته باشم
بیشتر این مسئله آزارم میده که پدر و مادرم غصه این رو میخورن که همسر من چرا باید کار رو به جدایی برسونه
ببینید پدر و مادر از مخلوقات خاص خدا هستن، خدا پدر و مادر رو دلسوز خلق کرده نسبت فرزند و مهر ورزی رو در قلبشون جا داده بچه ها، از اول همین بوده، از وقتی که انسان متولد میشه و یه بچه شیرخوار محسوب میشه تا وقتی که ازدواج میکنه و تا آخر، تا وقتی زنده هستن همین هستن، بخاطره همینه که خدا برای اون ها ارزش و حریم بسیار خاص و بلندی قرار داده، فکر کنید الان نگران ازدواج نا موفق شما هستن، در همین حین مثلا نگران یکی دیگه از فرزنداشون هستن که مشکل مالی دارن یا مثلا فرزند بیماری دارن و دل تو دلشون نیست اونوقت اینا هم باید ناراحت باشن که چرا دچار مشکل مالی شدیم که پدر و مادر غصه بخورن یا چرا بیمار شدیم، اینا کلا وقایع زندگی هستش و قضا و قدر الهی
کاملا حق دارید که ناراحت باشید از غصه پدر و مادرتون، ولی اصلا دلیل نمیشه برای نا امیدی، سعی کنید به هر طریقی شادشون کنید، زمان بگذره عادت میشه مثله همه مشکلات دیگه
من خیلی خودم رو نسبت به این مسئله بی تفاوت نشون میدم و واقعا این بی تفاوتی هم برآمده از ته دلم هست چون برای خودم پایان زندگی و شور و حال زندگی نیست
و مدام بهشون میگم این هم امتحانی برای من هست و شما هم بپذیرید این رو
بله، همون دلیلی که گفتم دلسوزی پدر و مادر نسبت به فرزند مقدر شده از طرف خدا، شما این مورد رو هم در نظر بگیرید اگه پدر و مادرتون راجع به طلاق کاملا بی تفاوت بودن شما چی حسی داشتید؟ مسلما خیلی بدتر از این شرایط بود واستون اینکه برگشتید خونه و ببینید اصلا عین خیالشون هم نیست، باز هم میگم صبر نیازه و بر طرف میشه مثله مشکلات دیگه انشاءالله
کلامی از حضرت علی ع هست که میگه وقتی مشکلی پیش آمد در پی حل آن باش و اگر حل نشد رهایش کن و صبر پیشه کن، با توکل و صبر همه چی جای خودش رو پیدا میکنه.
اصلنم اینجوری نیس و نباید فک کنی اضافه هستی.
چرا اینجوری فک نمیکنی که خدا میدونه تو از همهشون مهربونتری ، طوری شرایطو چیده که نزدیک مامان و بابات باشی که اگه یه وقت خدای نکرده اتفاقی افتاد یا حالشون بد بود بتونی بهشون کمک کنی. برا من که از روز روشنتره که این آزمایش شماست (پهلوی اونا باشی) فقط مراقب باش رد نشی ، دلشونو نشکنی ، اگه کمک نیاز داشتن فورا کمکشون کن. اگه اینو قبول شی ، زندگیت از هر جهت عالی میشه ☺️
