من بعدا یعنی میتونم پدرمو ببخشم ؟!

تو ۱۷_۱۸ سالگی میگرن مزمن گرفتم لرزش دست گرفتم شدم آدمی که وابسته به قرص و دارو هست 

تا آذر شب و روزم گریه بود 

نه قرص روم جواب میداد نه چیز دیگه ای 

دکترم تعجب کرده بود می‌گفت تو خونه با این دختر چیکار میکنین 

همه اون کابوسا گذشت ولی دیگه هیچی ازم باقی نمونده بود من با هزار ترس و استرس دست و پا شکسته خوندم و امسال گرچه بهتر شد رتبم ولی بازم خوب نبود 

همون روز به خانواده ام گفتم و قبول کردن 

وقتی نتیجه ها اومدن باز مادرم و برادرام چیزی بهم نگفتن بهم قول حمایت دادن

ولی همون روز ساکمو بستم و رفتم یه شهر دیگه خونه داداشم اونجا درس بخونم یمدتی پدرمم شمارش رو بلاک کردم

تا مادر بی سیاستم زنگ زد و گفت بابات گفته ببینمت میکشمت آتیشت میزنم 

از اون روز هرشب کابوس میبینم مثل سابق ، شبا خوایم نمیبره دارم دیوونه میشم ولی به خودم قول دادم باید حتما دارو قبول شم تا جواب پدر ظالمم رو بدم و تا همیشه سرافکنده اش کنم جلو خودم ،شب و روزم تلاش شده باوجود حال بدم

اما فکر میکنم هیچوقت نمیبخشمش پدزمو 

شما جای من بودید میبخشیدید همچین آدمی رو که براتون پدری نکرده؟

امشب دلم داره از غصه میترکه 

و نشستم بلند بلند گریه کردم بخاطر سرنوشتی که داشتم تا اینجای کار 

بله... 

اونها خونه ما نیستند هر سه شون شهرای دیگه هستن وگرنه باهاش برخورد میکنن 

خونه داداشم اعصابم راحته اما کل کارا با خودمه و تایم خیلی کمی میمونه واسه درس خوندنم برخلاف خونه خودمون 

اینجا هم موقت هستم احتمالا تا اواخر شهریور

بعدش باید برگردم😔 

خوب نشدم عزیزم احتمال قبول شدنم بی نهایت کم هست 

فقط مجاز شدم درواقع 

شرایط خیلی بدی داشتم نمیتونستم بخونم 

ولی الان خداروشکر هرچند کم دارم درسم رو میخونم 

اره عزیزم پدرم همونه ولی خوبیش اینه مستقل میشم دستم تو جیب خودمه ازدواج خوبی ممکنه داشته باشم 

برادرای دیگم پزشک و دندونپزشک هستن برای همین اونا هم می‌خوان منم موفق شم و حمایتم میکنن 

من تقریبا درس نخوندم دوسال پیش و برادرامم اینو میدونن و همیشه من چون تلاش نتونستی کنی رتبه آینده ات ربطی به سالهای پیشت نداره 

اما الان خیلی وقته شروع کردم یسری مباحث رو پیش بردم برخلاف سال‌های گذشته