من در این روز های ملال اور زمین
باز هم مملو از آرزو های سبزم
در پی یافتن پروازی به سمت ازادی
به تنها نقطه وجود آرامشی محض
در جست و جوی خلوتی برای بی دغدغه چشمانم را بستن
تا شاید درد هایم کنی تسکین پیدا کنند
با اینکه حال این روز های سیاره ام خوب نیست
ولی همچنان امید دارم
امید به طلوع خورشیدی از جنس رهایی…!!
(اینو سه سال پیش نوشته بودن وقتی ۱۶ سالم بود)
