من دارم یه رمان مینویسم
خلاصش: درباره دختری به اسم رستا هست که تو یه روستا زندگی میکنه و توی پنج سالگیش پدرو مادرش و خواهرشو تو تصادف از دست داده و الان با دایی و زندایی و دختر داییش زندگی میکنه و کارای اونارو انجام میده بعد یه همسایه واسشون میاد که اسم پسره حامی هست و اینا طی اتفاقاتی عاشق هم میشن و باهم قرار میزارن ولی زندایی کاری میکنه که دایی میفهمه و رابطشونو خراب میکنه و رستا رو میده به مردی که 30 سال ازش بزرگتره ولی میخوام رمان و طوری پیش ببرم که تقصیر زندایی بشه
خلاصه
نه.
تو روستا اسم رستا خيلي باب نيستا
رستا میره شهرو با بدبختی زندگیشو ادامه میده و بعد چند سال که زندایی از روی یک درخت میوفته و فلج میشه زنداییش میاد بهش میگه من و به زور به داییت دادن و من خواستم انتقام بگیرم و منو ببخش
بعد طی اتفاقاتی رستا و حامی باهم فرار میکنن
که بازم ماجرا داره
ای داستان کلیشه به نظرتون جالبه ادامش بدم و بنویسمش؟
شبیه رمانای ۹۸ عه🙄😂
کسی نیست لطفا یه نظری بدید
من رمان های اجباری دوست دارم
اگه یه پایان خاص میزاری اره ادامه بده وگرنه کلیشه ایی میشع
بنظر من قشنگ بود
اگه به همین منوال تا اخر پیش بری عالیه
ولی یادت باشه روی یه خط صاف داستانو پیش نبر
موضوع داستان یه چیزه، ادبیاتی که با۶اش داستان رو مینویسی یه چیز دیگه است. باید با ادبیات زیبا و توصیفات طبیعی بنویسی جوری که خواننده خودشو تو دل داستان تصور کنه.
اما در مورد متنش، ا نجاکه گفتی اون دو تا با هم فرار میکنن، خیلی مهمکه کی فرار میکنن. بعد ازدواجش وقتی که شوهر داره یا نه و اینکه این چیزا رو با بهانه های مختلف تو داستان توجیه نکنین
