من متولد ۶۰ هستم جداذشدم ولی دیگه نمیتپنم خانوادمو تحمل کنم حاصل ازدواج اشتباه مادر و پدرم. دو تا خواهر دارم هر دو ازدواج کردن و زن گی خودشونو تفریح خودشونو دارن از لحاظ مالی پدرم کمکم میکنه کار هم میکنم منظورم از لحاظ مالی خیلی تامین نیستم ولی واقعا رو اعصابم هستن مادرم زن مظلومی هست و الان مریضه ولی خیلی آزارم میده خیلی اذیتم مکرد همش مثل بچه بهانه گیری میکنه دست و پامو بسته هیچجا باهاش بهم خوش نمیگذره همش ناراحتم همش در عذابم از بس ناله میکنه پدرم هم عصبانی کرده اونم بد و بیراه میگه نمیدونم چیکار کنم تنها هم زندگی میکنم ولی خوب یجاها هستم احساس مسولیت میکنم یموقع خودم بد جور دعوا میکنم باهاش دیکه ته دلم دوستش ندارم فقط حس اینکه کمکم کرد و عذاب وجدان دارم همین در کل اصلا خوشحال نیستم از این مادر پدر شاید حرفم بده شاید ولی من از بچگیم چون دختر اول بودم و اذیت شدم و شاهد کتک پدرم به مادرم بودم و حتی منم کتک زد انتخاب اشتباه کردم و جدا شدم ولی الان واقعا نمیدونم چیکار کنم خستم و هیچ کسی هم ندارم کمکم کنید
تنها راهش اینه فاصلتو باهاشون حفظ کنی همین....
ارامش ندارن تند تند نوشتم غلط املایی دارم میدونیین دردم چیه دردم اینه هم تنهام هم اینکه اون خلا از مادر یا پدرم پر نمیشه برم خونشون ارامش بگیرم پدرم فقط تحقیرم میکنه و خواهرمو پیش من تعریف میکنه مادرم هم بیماری اعصاب داره و بهانه گیر و اذیت و ترس از مرگ و تنهایی و وسواس شدید فکری دیگه خودم بریدم دارو دعوا دکتر همه چی بردم دادم میخوره هر روز من باهاش ی داستان دارم پدرم هم بدتر میشه میبینه من صدام در میاد با مظلومی مادرم صدا منو در میاره همش غر میزنه زیر لب ناله میکنه دیگه دیوانه شدم از دستش از اون طرف میبینم دو تا خواهرم با خودشون و شوهراشون و خوب مسلما تحملشون بیشتره من چیکار کنم.
چیکار کنم چه فاصله ای. خانواده این باشه من بهذکی اعتماد کنم از روی هیجان برم با کسی دیگه اشتباه تصمیم بگیرم خسته شدم
