بنظرم پذیرش این موضوع که لزوما همه ما دوس داشتنی نیستیم خیلی میتونه به عوض شدن روند زندگیمون کمک کنه. خود من به شخصه، داشتن یار و یا عشق زندگی تو سرنوشتم نیست پس بهتره بپذیرمش و به بقیه ابعاد زندگیم بپردازم. تا حد زیادی این مسئله رو پذیرفتم ولی هنوز چند درصدی باقی مونده. نظر شما چیه؟
به نظرم این اشتباهه که بگیم ما دوست داشتنی نیستم
درستش اینه بگیم که از نظر همه دوست داشتنی نیستم قرار نیست همه از اما خوششون بیاد و دوستمون داشته باشن اما این به این معنا نیست هیچکس از ما خوشش نمیاد و هیچکس دوسمون نداره و از نظر هیچکس دوست داشتنی نیستیم
سخته
ولی درست میگی
کاملا با حرفت موافقم منم همینجور بعد از سالها جنگیدن با خودم پذیرفتم خیلی احساس ارامش بیشتری دارم
راهو اشتباه رفتی، باید بپذیری که دوست داشتنی هستی… روی کودک درونت کار کن تا عاشق خودت بشی… اونوقت یکی میاد که دوستت داشته باشه
من به نظرم باید این ذهنیت که حتما همه فکر میکنن اگر خیلی زیبا باشی یا ... لایق دوست داشتن هستی رو بگذاریم کنار ... مثلا باید قبول کنیم هر ادمی ممکنه ویژگی هایی داشته باشه که برای یکسری دوست داشتنی برای یکسری خنثی و برای یکسری تنفر برانگیز باشه!
خوبه که مثل شما ب شجاعت این موضوع رو بپذیریم. واقعیت همینه خیلیامون اوضامون همینه ولی هنوز درگیریم و نپذیرفتیم و تموم انرژی ذهن و روانمون خرج این مبشه و اخر سر میبینیم همون نقطه ی اولیم
اگه رو ابعاد دیگه کار کنی ناخودآگاه آگاه اون چیزی رو ک به سختی پذیرفتیش برعکسش به عمل میاد
دقت کردی اگه دنبال پروانه بری ازت فرار میکنه؟
ولی اگه ی باغ برا خودت درست کنی میاد سمتت
رو خودت تمرکز کت قطعا اون چیزی کمیخای و ب دست میاری
خیلی به خودت تلقین نکن دوس داشتنی نیستم فکرم نکن بهش
چجور قبول کردی؟
من از سمت خانواده ام همسرم غریبه و آشنا دوست داشتنی نیستم
چجور تحمل کنم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
