یکی اقوام که خیلی هم می اومد خونه هر وقت می اومد بچه شو نمی اورد بچه اش اینطور نبود که خودش نخاد بباد با منزوی باشه بهش میگفتن پسرت کجاس میگفت امتحان داره تقریبا پسره ۱۵یا۱۶ میکرد یا میدیدی مادر و پدر از صبح زدن بیرون برا گردش و تفریح اما بچه نبودش میگفت داره درس میخونه میگه میخام رتبه خوبی در کنکور بیارم خیلی از پسرش تعریف میکرد که درس خون و بدون هیچ فشاری درس میخونه من همیشه تحسین میکردم مادر رو که پسرش اینقد فهمیده اس که بدون هیچ فشاری درس میخونه چون یادمه همیشه مادرم بالا سرم بود غذا اماده اخرش من سعی میکردم از درس فرار کنم اما این مادر یه اخلاقی داشت بچه های اقوام بخاطر کوچکترین چیزا مینشست ازشون ایراد میگرفت میگفت پسر من اینطور نیست فلانی بچه اش اجتماعی نیست کنکور رتبه نیاورد جوری بود هر دقیقه و ثانیه دیگران با بچه اش مقایسه میکرد و می گفت بچه من درسخون رتبه کنکور میاره اجتماعی و... جالب اینه پارسال سال کنکور پسرس برا کنکور نخونده امسالم انگار خیلی کم میخونه نمیدونم چرا اینطور شد مادره میگه چشمش کردن
کلا ادم از بچه اش نباید جایی چیزی بگه نه تعریف کنه نه بزنه تو سرش
دقیقا پسر عمه من درسش عالی بود سال کنکورنخوند وکلا درس روول کرد الان بیکار میچرخه
دیگه همه چیم نباید همیشه ب چشم زخم ربطش بدی ک...
انقدر خونده وجایی نرفته..الان عقده شده و بی خیال...زده به اون در...ربطی به چشم نداره...
من خودم مثل پسر عمتم خودمم نمیدونم چیشد یهو
مامانم میگه تو اشباع شدی انقد تو بچگی ازت تعریف تمجید شد دیگه انگیزه نداشتی برا درس خوندن بیشتر
نمیدونم چرا اینحور شدم ولی خودم مقصر فشارهایی ک بابام برا شوهر کردن روم اوردو میدونم حس میکنم اون باعث فشار روحی روانی و زده شدن من از همه چی شد
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
2 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
