وقتی باردار بودم باهاش خیلی صحبت میکردم اول که فهمیدم پسره یکم سختم شد ولی همون لحظه گفتم تو جون منی هرچی که هستی عاشقتم روز ب روز به عشقم اضافه میشد همه دنیام بود
روزای تلخی بهمونگذشت شب آخری که تو شکمم بود تا صبح اشک ریختمو کابوس دیدم بهش گفتم مامانی نمیتونم دل بکنم ازت تو بری من میمیرم نمیدونم تا کی تو وجودمی
الان دو سالو نیمه گذشته چرا من نمردم اخه😭😭😭😭
من دلم بچمو میخواد
جیگرگوشمو چطور سقط کردم اخه
خودش سقط شد...میفهمتت منم سقط داشتم کورتاژ شدم داغش هنوز باهامه
نه ای کاش خودش سقط شده بود ای کاش سالم بود که مجبور نمیشدم اینکارو بکنم...بهم ختم بارداری دادن چندتا متخصص جنین و منم قبول کردم ،،ولی عذاب وجدان شدید و افسردگی گرفتم بعدش..تو ۷ماهگی بودم که اونمشکل لعنتیو نشون داد
بدبختیم این بود که گفتن مشکلش ی جوریه که دیر نشون میده
چه مشکلی داشت
مخچش رشد نکرد...هر روز کارم شده بود از این دکتر از اون دکتر نوبت بگیرم
باورت نمیشه روزی بود که دو سه بار سونو شدم همه هم تایید میکردن ام ار ای مغز جنینم دادم تازه تو ام ار ای مشکلات دیگه هم گفتن داره
وقتی زایمان کردم دکترم گفت دکترا درست حدس زدن پشت سر بچه آب اورده بود و ترکیده بود و گفت یکی از چشماشم هرکار کردم پلکش بلند نشد باز نمیشد😔😔😔مشکل مغزی داشت با همسرم فامیلیم ی ژن معیوب مشترک پیدا شد بینمون 😓
