خدا نکنه .
ولی خسته شدم دیگه . خسته شدم از بس تلاش کردم و نشد .
هربار اومدم درستش کنم بیشتر از چشم افتادم .
هروقت خواستم محبت کنم تبدیل شد به آویزون بودن .
هر وقت خواستم دردمو به کسی بگم شدم یه آدم افسرده .
به خاطر همینه که دیگه همه چیمو تو خودم می ریزم .
واقعا میگم فکر می کنید چرا تاپیکام آنقدر پر از غمه ؟
چون توی فضای حضوری من با کسی نمی تونم حرف بزنم .
نمی خوام نظرشون نسبت بهم عوض شه
هم اینکه به کسی هم اعتماد ندارم . شاید بعداً از نقطه ضعفم بر علیهم استفاده کنن