رابطه و دوستی در نوجوانی

منم عینِ تو 16سالمه ،دقیقا تو سنی هستیم ک نیاز ب محبت داریم نیاز ب درک شدن اما خانواده ها انقد سرشون کرمه زندگی هست ک مارو یادشون میره

واسه همین محبت کردن پسرا سریع وابستمون میکنه چون بار اوله ک از جنس مخالف تجربش میکنیم خوشمون میادو وابسته میشیم

ولی همین تاپیکای اینجارو نمیبینی؟پسره همزمان با 20نفره ،میره خیانت میکنه ؛تهدید میکنه ب بردن آبرو ،این همه محدودیت برا دختره و تهش دخترا میان اینجا عر زدن

الان ما تو سنی نیستیم ک وارد رابطه بشیم ،از همه زندگی عقب میمونیم ن ب درس میرسیم و ن ب اون ب اصطلاح عشق

ایندمون تباه میشه پسره ام میره سر زندگیش و تمام

عزیزم الان فقط موقع درس خوندن و ساختن آینده ات 

بعد ها هم میتونی عشق و عاشقی کنی ولی الان فقط درس بخون تورو خدا اشتباه نکن

عزیزم من کلا 4 سال باهات تفاوت سنی دارم اما به اندازه موهای سرم ادمایی مثل شما و پارتنرت رو دیدم

ازت خواهش میکنم از این رابطه بیا بیرون، 16 17 سالگی سنیه که فقط فقط و فقط باید به خودت توجه کنی، به ایندت توجه کنی و خودت و افکارت رو بسازی

باید به سمت هدفت پیش بری

سنت که بره بالاتر تمامممممم این رابطه ها برات مثل یه جوک میشه، میگی پسره گفته با خانوادت صحبت میکنم؟ خودت خندت نمیگیره؟ عزیزم پسر اگر عاقل بود اصلا سراغت نمیومد و میرفت با یکی همسن خودش، 

درسته که خیلی بیشتر از سنت میفهمی اما هنوز به بلوغ فکری نرسیدی و طول میکشه این روند، نذار روند بلوغت اینطوری طی بشه 

درست طی بکن، کتابای توسعه فردی بخون تا از همه چیز و همه کس اطلاعاتداشته باشی، کلاسای مختلف برو تا ادمای بیشتری ببینی و محدود به مدرسه نشی

درست رو توی یه بازه ی نمره ایه خیلی خوب نگه دار 

اصلا الان حتی نباید به ازدواج فکر کنی، زمانی که 20 22 25 رو رد کنی تازه میفهمی دنیا چیه کیه کجاست اصلا چه خبره، و به قول بقیه ملاکت برای همه چیز تغییر میکنه

الان باید فقط با دوستات و خانوادت بری اینور اونور و فلان نه اینکه ذهنت رو بذاری رو یه یارویی که اصلا معلوم نیست قابل اعتماده یا نه

یادت باشه پسرا اونقدر باهوش هستن که سالها با یه دختر بازی کنن و اون طرف اصلا نفهمه داره چه بلایی سرش میاد

ممکنه در اینده،یعنی سه چهار سال دیگه این اجستسی که الان داریو نداشته باشی)اکثر مواقع همینه(ممکنه احساست تا اون موقع ماندگار باشه.

ولی برای اون پسر چی؟ایا برا اون هم ماندگاره؟

نوجوونی سنیه که آدم ها فکر میکنن احساسات و تصمیمات آینده رو الان گرفتن.سنیه که فکر میکنن تا ابد همینطورن.فکر میکنن میدونن کاملا چی جلوروشونه،ولی خب نه بطور واقعی و کاملا مستقل  وارد جامعه شدن نه از دست تغییرات هورمونی خلاص شدن.

هنوز انتخاب نکردن که آیا میخوان ادامه تحصیل بدن یا وارد بازار کار بشن،چه رشته ای بخونن،آیا قبول میشن،قبول نشدن چیکار میکنن؟آیا وارد بازار کار میشن،چه شغلی،استعدهد و علاقه یا اجبار شغلی؟

جمع های دوستانه،وقت گذروندن باهاشون

و از همه اینا مهمتر برای اون پسر هم همه این سوالا در پیشه.

این آینده هردوتونه،گنجوندن هردوتون تو آینده همدیگه در کنار همه این جزئیاته

این سنیه کا باید آینده رو رقم بزنین،برا همین سن مناسبی برای انتخاب همسر نیست چون هنوز بطور عملی جواب اون سوالارو ندارین.

نمیگم قطع رابطه کنین

ولی احساساتتون رو کنترل کنین و در حد دوثت بمونین.به عشق فکر نکنین،اون پسر و شما شاید با وهرد صدن تو دنیای بزرگتر بخواد تجربیات معاصرتی بیشتری کسب کنه و این با تعهدی که به هم میدین در تناقضه.ممکنه منجر به خیانت به هم و خودتون بشه.

بذارین حداقل سربازی اون اقامعلوم بشه،بعد بفکر ازدواج باشید.موفق باشی گلم

منم همسن توام با یکی از ۱۱   ۱۲ سالگیم دوست بودم حتی خانواده هامونم میدونستن رفت و آمد داشتیم مسافرت رفتیم خلاصه که خیلی اوکی بودیم تهش شد جدایی دیگه از ما که بالا تر نبودین.  سعی کن به کسی وابسته نشی دقیقا از همونایی که انتظار نداری یهویی ی کارای عجیب به سرت میارن