تحقیر در بچگی

من كاملا دركت ميكنم اما براي اينكه آسوده باشي قدم اول اينه كه مقايسه نبايد كرد 

نميدونم چن سالته اما تا ميتوني زندگيت رو شلوغ كن ، سر كار برو و باشگاه و مهارت اندوزي و اينا ، سر فرصت هم روان شناسي كه گفتم رو پيدا كن كه كمكت كنه از زاويه ي ديد ديگه به اين خاطرات بد نگاه كني ، قاعدتا روانكاو ميتونه كمك كنه اما تو ايران روانكاو درست حسابي نداريم متاسفانه ، طرف كارگاه گذرونده اسم خودشو گذاشته روانكاو ! بنابراين همون مشاوز يا روان شناس رو پيدا كني بهتره 

اون روان پزشكه كه اجازه تجويز قرص داره ( طرف پزشكي خونده تخصصش تو روانه در حاليكه روان شناس و يا مشاور رشته شون انساني بُوده ). و روان پرشكي هم بذون روانشناسي و مشاوره عملا فأيده اي نذازه ، يعني اگه به تشخيص پرشك قرص لازم داري بايد در كنارش جلسات روان درماني رو هم جدي دنبال كني ، قرص كمك ميكنه كه عملكرد مغز نرمال بشه و در واقع طوفان بخوابه و بعد روان درماني در كنارش كمك ميكنه كه حالا كه به طور مصنوعي آرامش برقراره بتوني از زاويه ي ديد ديگه به مسائل زنذگي نگاه كني و مهارتي براي زنذگي لازمه رو ياد بگيري تا بتوني اذامه بدي ! ولي قرص براي همه لازم نيست و چه بسا ما فقط غمگينيم و نه افسرده و بايد مهارت درست رو ياد بگيريم ، روان شناس باليني به خصرص ميتونه كمكت كنه و اگه قكر كنه لازمه أرجاعت بده به روان پرشك و روان پزشك هم الكي قرص نميده ، در هر حال چه روان شناس و چه روانپزشك ، پيشخور كسي نرو ، حواست باشه پيش كسي بري كه تست شذه باشه و معرفي ميكنن بهت 

خودت بايد خودت رو دوست داشته باشي ، اول اين مساله رو حل كن، در غير اين صورت ميتونه براي روابطت هم مشكل ايجاد كنه ، وقتي خودت خودتو دوست نداري چطور توقع داري يكي ذيگه دوستت داشته باشه؟