میدونی فکر میکنی اگر فلان رفیق بهم بزنه من تنها میمونم
اگر شوهرم بره من چیکار کنم
اگر مادرم نباشه من چیکارکنم
میدونی یک علتش شاید ارتباطت باخدا کم شده اعتماد به خدا نداری هرکی بره باز خدا هست
دلیل دوم شاید یک اتفاق بد برای یکی از عزیزانت افتاده نتونستی درست مراحل سوگواری رو بگذرونی و با اون غم بزرگ شدی
و دلیل بعد خودت رو فراموش کردی توانایی هات موفقیت هات عزت و آبروت به خودت اعتماد نداری و تکیه نمیکنی
خداروشکر رابطم با خدا خوبه، اما دومی و سومی هست، من دوران کرونا خیلیارو از دست دادم و به خاطر قرنطینه اصلا نتونستم سوگواری کنم حتی مراسمی نداشتن و خودمم انگار نمیتونم به خودم تکیه کنم میگم فلانی نباشه چطوری برم مثلا یه سری خریدارم که منو میبرد انجام بدم
براشون گریه کن برای خودت بیشتر وقت بزار کتابهای مورد علاقت رو بخون خریدهای مورد علاقه رو انجام یده اگر مثلا همیشه باکسی میرفتی خرید یکبار تنها برو معضل هایی رو که پیش میاد رو مدیریت کن . بشین به موفقیت هات از بچگی تاحالا فکر کن وبنویس به کارها و لحطه هایی که کسی باهات نبوده مثلا اولین روز مدرسه اولین اولین روز دانشگاه اگر به شوهر وابسته ای به روزهای مجردی و دانشگاهت فکر کن.. کسایی که احترامت رو نگه نمیدارن تو خودت نریز و از خودت دور کن . اگر خودت رو پوشش رفتار شخصیتت رو برخلاف خواسته شخصی خودت ساختی جوری ساختی که دیگران دوست دارن بکوب از اول بساز
تاپیک های به روز شده
7 ساعت پیش
7 ساعت پیش
7 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز