قرار بود نامزد کنیم
همو میخواستیم خانواده من اصلا قبول نمیکردن هیچ خالمم دخالت کرده بود و همه ها همه حتی خالم گفته بود ما سگ داشته باشیم نمیدیم چ برسه دختر.. ولی دیگ فهمیدن ۵ ساله هرکاری کردن جدا نشدم و جدا نمیشم پسره هم دست نمیکشه قبول کردن گفتم من عاشقشم این نباشه هیچ کس ب مادرما اوکی شدن دیگ ولی گفتن خوب یا بدش تقصیر خودته منم قبول کردم
همسرمو دوسش دارم .همسرم هم منو دوست داره.زندگی خوبی دارم به لطف خدا..اما راستشو بخوایی من هنوزم اونو فراموش نکردم.چرا رفت؟چرا بعدش پشیمون شد؟اصلا چرا از اول اومد جلو و بهم پیشنهاد داد و منو عاشق خودش کرد.شاید باورت نشه اما تنها دوست پسر توی عمرم بود.تو ۲۶سالگی برای بار اول عاشق شدم.اما خب ما بهم نرسیدیم.بعدش همسرم اومد خواستگاری و ازدواج کردم.
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-41 ثانیه پیش
-40 ثانیه پیش
-37 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز