اگر آن ترک شیرازى بدست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
حافظ)
اگر آن ترک شیرازى بدست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چیز مى بخشد ز مال خویش مى بخشد
نه چون حافظ که مى بخشد سمرقند و بخارا را
صائب تبریزى)
اگر آن ترک شیرازى بدست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آن کس چیز مى بخشد بسان مرد مى بخشد
نه چون صائب که مى بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور مى بخشند
نه بر آن ترک شیرازى که برده جمله دلها را
(شهریار)
هر آن کس چیز میبخشد به دور از لاف میبخشد
نه چون این شاعرانِ گل که به اسراف میبخشند
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم همین اشعار زیبا را
نه من حافظ شوم تا که چنان محسورِ چشمِ یار
که با اغراق بیش از حد ببخشم مال دنیا را
