همفکری

من هشت ساله ازدواج کردم الان تو خونه آیی زندگی میکنم که پایین مادر شوهرم دیگه 96ساله اشه وبالا من اول که ازدواج کردم همسرم گفت مادرم همه کارهاش رو می‌کنه البته اون موقع پدرش هم بود واونم بیمار بود شش ماه بعداز ازدواج ما فوت کرد بعد خانه هم پدرش وصیت کرده تا مادرش زنده اس مال مادرشه بعداز اون مال ما میشه الان اون اوایل که هیچ ولی دیگه فهمیدم خرجش با ماست یعنی من غذا درست میکنم براش می‌بریم بعد حالا بماند بخاطر مادرش من نه مهمانی درست حسابی میرم و نه آرامش خیال دارم انگار دوتا بچه دارم اینا همه باشه میگم بخاطر رضای خدا ولی می‌سوزم ازاینکه شوهرم قدر نمیدانه پفک می‌کنه فقط ترو خشک کردن یعنی مراقبت خب الان زندگی من مثل زندگی با یه هو هست قبلاً که یه دعوایی داشتیم گفت مشکلت غذاست نمی‌خواد براش ازبیرون میخرم حالا میخوام چطور حالیش منم که من الان دارم از خودگذشتگی میکنم بفهم