همسر معتاد

ان شاالله عزیزم بزودی تاپیک پاکی شوهرتو ، برامون بزاری🤲⁦♥️⁩

درست میگی عزیزم اما تو حداقل روشو داری یکم پیششون درد و دل کنی،اما بخدا قسم من هیچکس رو ندارم اصلا درباره ی این موضوع باهاش حرف بزنم یکم سبک شم،همش میریزم تو خودم خودخوری میکنم روز ب روزم اعصابم داره ضعیف تر میشه،دیشب ب روش آوردم وبهش گفتم دیگه حق نداری طرف من بیای دیگه فقط تو بابای این بچه ای منم مادرشم هیچ ربطی دیگه ب هم نداریم،گفت فک میکنی اینجوری درست میشه؟گفتم دیگه نمی‌خوام اصلا درست بشه برو هرغلطی میخوای بکن فقط دیگه اسم منو نیار دیگه

مطمعن باش اگر خودت خواسته بودی و الان اینجور از آب درمیومد بیشتر اذیت میشدی،از ی طرف آتیش می‌گرفتی واسه این همه تلاشی که واسه ی علف هرز کردی از ی طرفم از ترس شماتت خانوادت جرات نداشتی جیک بزنی،آخه من خانوادم خودشون خیلی بهم گفتن این حرف و حدیث پشتش زیاده میگن معتاده،اما من خام حرفاش شده بودم حرف بقیه رو اصلا باور نداشتم

اگر ب اینه هیچوقت خسته نمیشه،مگه تا الان با روی خوش و آرومی و قربونش صدقه باهاش حرف زدم نتیجه داده،دیگه واقعا خسته شدم بذار هر بلایی میخواد سرخودش بیاره تهش خودشه ک نابود میشه،فقط مهم اینه که من نذارم از احساساتم سواستفاده بشه و خدای نکرده ی بچه ی دیگه این وسط بوجود بیاد،بعضیا لیاقت نعمت‌هایی که خدا بهشون میده رو ندارن،مث شوهر من اتفاقا تو این موارد عجیبه خدا غرق نعمتشون می‌کنه و اونا قدر نمیدونن،واقعا شوهر من چیزی کم نداره،خداروشکر ی شغل عالی با اینکه حتی دیپلم هم نداره،بدست آوردن کسی که میخواست بااینکه خانوادم مخالف صددرصد بودن،خیلی زود صاحب خونه شدیم بااینکه هیچکدوم از هم سن و سالاش وحتی بزرگتر تو فامیل خونه ندارن،ی چندسال حسرت بچه میخورد خدا اونم بهش داد ی خوشگله شیرین زبون،دیگه چی میخواد

برا من خیلی تلاش می‌کنه از راه های دیگه خوشحال و خوشبختم کنه اما تا وقتی ب اینجور چیزا لب میزنه از درون نمیتونم احساس خوشبختی کنم حتی اگر هفته ای یک بار یا ده روز ی بار بره طرفش،واقعا خیلی شبیه منی،من همیشه تهدیدش میکردم که میذارم میرم ی جایی گم و گور میشم ک دستش بهم نرسه،اما هرچی فکر کردم انگش واسه خودم میمونه،الان ب این نتیجه رسیدم ازش طلاق عاطفی میگیرم و راهمو ازش جدا میکنم،بذار آنقدر مصرف کنه تا بمیره،اتفاقا پارسال هم سکته مغزی کرد،دکتر بهش گفته حتی سیگار هم برات سمه ن دیگه این زهرماریا

من ۲۸سالمه،خودش تو ۳۴سالگیه،اینم ب زبون میگه حالم ازش بهم میخوره بهت میگم حتی خودش اجازه نمیده بهش وابستگی جسمی پیدا کنه،هر ی هفته ده روز اینجوری می‌ره طرفش وقتایی که تعطیله انگار اصلا نمیتونه جلو خودش رو بگیره،اتفاقا شوهر منم کبدش با این آشغالا چرب شده،۳سال پیشم طحالش رو از دست داد سر این زهرماریا اما آدم نمیشه،میشه دقیقتر توضیح بدی چرا زندگی نداشتی بعدش؟میخوام بدونم ته راهی ک می‌خوام برم چیه،آخه من الان چند روزه بهش گفتم اصلا ب روی خودش نیاورد ک بیاد مثلاً باهام حرف بزنه نظرم رو عوض کنه یا چیزی البته فعلا هم نرفته طرفش ولی شک ندارم ک میره،داریم عادی زندگیمون رو میکنیم فقط بهش گفتم دیگه حق نداری بیای طرفم،بنظرت کار درستی کردم یا باید بیشتر تحت فشارش میذاشتم؟ 

پس بقیه چطور طلاق عاطفی میگیرن؟من واقعا دست خودم نیست مواقعی که میبینم می‌ره سراغ این زهرماری از درون انگار آتیش میگیرم اصلا نمیتونم نفرتم رو پنهان کنم اونم دقیقا همون شب میاد طرفم ک بگه حال بدش مال قرص تاخیریه،منم از نفرت پسش میزنم،اونم می‌ره تو قیافه،دیگه بهش گفتم طرفم نیاد ک اعصابم آروم باشه،بخدا از وقتی ب روش آوردم و گفتم دیگه برام اصلا مهم نیست میخوای ترک کن میخوای نکن یکم آروم تر شدم اصلا اعصابم اومد سرجاش،چیه مگه من چیم ک همش باید استرس و نگرانی بکشم ک وای رفت بیرون نکنه بره طرف زهرماری،الان میگم ب جهنم هر کاری خواستی بکن،تازه قصد دارم دیگه تنهایی هم برم مسافرت خونه مادرم،اصلا دیگه نمی‌خوام با این وضعیتش ببیننش