از جلوی درِ اتاقش که میگذشتم، حس کردم صدای آرومِ گریه کردنشو شنیدم.
لای درو باز کردم و سرک کشیدم توو اتاق، کز کرده بود گوشه ی اتاق و تا منو دید، پشتشو کرد بهم و رو به دیوار نشست.
رفتم توو و نشستم کنارش،
"-چیزی شده عزیزم؟!
داری گریه میکنی؟!"
هنوز پشتش به من بود، سرشو تکون داد، به شوخی گفتم:
"-هی هی!!! مرد که گریه نمیکنه!"
بینیشو با سر و صدا کشید بالا و با صدای توو دماغی گفت:
"نخیرم، بابا میگه مردی که گریه نکنه مرد نیست، مرد اونیه که گریه ی هیچکی رو درنیاره!"
....
خب
ادامه داره؟
تا خود صب حقققق🥺💔
اویس! توو دلم گفتم یک هیچ به نفع تو بچه!
"-نمیگی به مامان برای چی گریه میکنی؟!"
انگشت اشاره شو گرفت به قلبش
"دلم کوچولو شده ماما!"
چشمام گرد شد، دلش کوچولو شده؟! یه لحظه دوهزاریم افتاد، دلش تنگ شده بچه م:)
"همه ش میره با امیر ارسلان بازی میکنه، دیگه با من اصلا بازی نمیکنه!"
آهااا! منظورش به لیلی کوچولوشه!
قیافه ی متفکری به خودم گرفتم و گفتم:
"خب تو نباید بذاری بره و با ارسلان و بقیه بازی کنه، بهش بگو فقط میخوای با تو بازی کنه!"
خواستم موهای بلندشو با دست از رو پیشونیش بزنم کنار، سرشو کشید عقب! با آستین بولیزش کشید روی چشمای خیسش.
"بابا میگه این حرفارو فقط مردا میفهمن، میگه نباید زورش کنم با من بازی کنه، منو دوستم داشته باشه، میگه اگه پیش من خوشحال باشه نمیره با هیچکی دیگه، اگه دوست داره با امیر ارسلانو فرشته بازی کنه من نباید ناراحتش کنم که گریه ش دربیاد! بابا میگه این یه قانونه بین ما مردای خعلی بزرگ، باید بذاری بره؛ اگه دلش برات کوچولو شه خودش برمیگرده و فقط با تو بازی میکنه بعدش، بعد اگه ارسلان بهش پاستیل خرسی و شکلات جرقه ایم بده نمیره دیگه!"
دو هیچ بچه! چشمام تر شد از دردی که توو قلبم پیچید، نکنه حق با بچه باشه و این یه قانون باشه بینشون؟! بین مردا؟! نکنه اون مردِ تویِ خاطراتِ غمگینِ کهنه م ولم کرد که ببینه کفتر جلدشم و برمیگردم به همون دام و بام یا نه؟!
خاطرات هجوم آوردن بهم، یه زمانی دستمو نگرفت، نگفت بمون، نگفت نرو، نگفت...چیزی نگفت و من الان اینجام!
پس زدم خیالشو از سرم، من تعهد دارم به این زندگی!
پسر کوچولومو کشیدمش طرف خودمو نشوندمش رو پام و همراه گریه هاش شدم، سرشو پنهون کرد توو سینه م و با صدای گرفته گفت:
"ماما توام دلت کوچولو شده برا بابایی؟!"
با بغض گفتم:
"آره مامان جان، دلم برای بابایی کوچولو شده!"
پیشونیشوتکیه داد به گلوم
"منم وقتی بزرگ شدم و لیلی عروسم شد، بهش میگم دوستم داشته باشه، عاشقم نباشه!
آخه بابا میگه تو عاشقش نیستی، عوضش یه عالمه دوسش داری، بابا میگه عشق خوب نیست، دوست داشتن بهتره!
مثل تو و بابایی که همدیگه رو دوست دارین!
اونوقت لیلیم هی دلش برا من کوچولو میشه نمیره با بقیه بازی کنه!"
دلم گرفت برای زندگیم، زندگی که مهر سنتی زدم روش و فقط عادت کردم بهش، نخواستم عاشقش شم، دلم رفت برای برای پسر کوچولوی خوردنی توو بغلم، دلم لرزید برای مردی که الان توو زندگیمه خواسته یا ناخواسته، دلم لرزید براش که انقدر مرده، انقدر عاشقه که به روم نیاره که...!
فقط باباششش
هیچوقت دیر نیست برای یه شروع دوباره، از ته دلم مطمئن بودم که هیچوقت به گذشته قرار نیست فکر کنم دیگه، اشکاشو از رو صورتش پاک کردم و پیشونی بلندشو بوسیدم، سعی کردم بخندم
"-حق با باباته عزیزم، ولی بابایی یادش رفته بهت بگه یه عشقایی خیلی بهتر از دوست داشتنه، مثل همینکه من عاشق بابایی شدم بسکه خوب و مهربونه، اونقدر که مرده!
عشق مامان و باباها خیلی از دوست داشتن بهتره، یادت میمونه دفعه ی بعد که داشتی با بابایی حرف میزدی بهش بگی؟!"
سرشو بلند کرد و چشمای براق مشکی تیله ایشو دوخت بهم:
" بابا میگه آدم اگه از کسی خوشش میاد نباید خجالت بکشه و باید بهش بگه! مثل من که به لیلی گفتم دوتا دوستش دارم، چرا تو پس خودت نمیگی بهش؟!"
خنده م گرفت از حاضر جوابیش، محکم گرفتمش توو بغلم و از ته دل خندیدم، قبول، من کیش و ماتِ تو شدم بچه...!
چ غم انگیزه🥺💔
