حرفاتون درسته ولی ذات و ریشه و ژنتیک وشیر و.. اینجور مسایل هم بی تاثیر نیست ....
به هر حال بنظرمن آدم باید در نظر بگیره همه جوانب رو
بعدم یه چیزی که هست اینه که مسئولیت کامل سعادت و بدبختی بچه ها رو دوش پدر مادر نیس
ممکنه آدم برای بچه خودش به لحاظ تربیت چیزی کم نذاره ولی دراینده خوب از آب درنیاد همونطور که بچه های بعضی پیامبران هم خوب نبودن
کافیه پیش خدا خیالمون راحت باشه که ما چیزی کم نداشتیم ب عنوان پدرمادر...حالا چه فرزند واقعی باشه چه فرزند خونده