میدونید یکی از بدترین موقع هایی که آدم حس میکنه تنهاست و از تنهاییش غصه میگیرتش زمانیه که میخوای یه کاری انجام بدی و لازمه اش کار. گروهیه و تو هیچ ک و نداری که باهات انجامش بده
من واقعا الان دلم میخواد برم اتاق فرار و هیچ وقت تو زندگیم ۳ تا دوست نداشتم که به حداقل نفرات لازم برسم که بتونن برم
مثلا چه کاری?
ی حس جالب تر بگیر و بگو
اره موافقم
تنهایی اصل جداناپذیره
تنها میایم تنها میریم
ولی آره بعضیا همیشه خوش شانس ترن
ولی نمیشه از سرنوشتی بهمون داده شده شکایت کنیم فقط میتونیم اونو ادامه بدیم
مشکل همین دوست پیدا کردنه
من فرد خیلی اجتماعی ای هستم
کلی دوست دانشگاهی دارم
سر کار میرم و تو محیط کارم کلی دوست دارم.
خوش رو و خوش برخوردم و سریع میتونم با هر کی میخوام گرم بگیرم
منتها هیچ کدوم دوست واقعی نمیشن برام
مثلا همکارام تا زمانی که سر کاریم خیلی با هم خوبیم و میگیم و میخندیم و غذا میخریم و از همه زندگی هم خبر داریم و همه چی و به هم میگیم ولی هیچ وقت جز محیط کار هیچ جا با هم نمیریم
هم دانشگاهی هام هم همین طور فقط برای دانشگاهن
خوب نمیتونی باهاشون بیرون بری
بازاری جایی
اگر صمیمی باشید باهات میان
