من دوسال پیش عقد کردم
قبلش با همکلاسی دانشگاهم رل بودم ولی هیچوقت اونجور که باید بهش علاقه نداشتم بیشتر شیفته محبتاش بودم
هربار ازم میپرسید قول بده باهام ازدواج میکنی میگفتم نه،وقتش که بزسه سعی میکنم منطقی فکر کنم بحث یه عمر رندگیه و فلان
هنوز یکماه باهم نبودیم که شوهرم(که عشق بچگیام بود) اومد خواستگاری
اون پسره انقددد محبت میکرد که واقعا دودل شدم چیکار کنم
مجبور شدم به مامانم بگم گفتم اجازه بدین هردو بیان بعد تصمیم بگیریم
مامانم ابدا با پسره موافق نبود میگفت تو موردای خیلی بهتزی داری و اصلا مناسب هم نیستین
با کلی اشک و آه باهاش کات کردم سه ماه بعدش عقد کردم
خب پسره اولش ناراحت بود ولی گفت به تصمیمت احترام میذارم من یه دانشجوام با یه اینده نامعلوم نه سربازی ن چیزی تو تا کی میخوای بمونی
از طرفی شوهر منم اونجوز که باید پیگیر من نبود اصلا نمیفهمید علاقه چیه عشق چیه
محبتش در مقابل اون یک صدم بود
من خیلی افسرده شده بودم هرچی مشاوره رفتم شهر خودم به جایی نرسیدم میخواستم خونواده هامونم ندونن فقط تو تنهایی گریه میکردم و پشیمون از انتخابم و حس میکردم چوب خداست که من قلب اونو شکوندم
