دوس ندارم با کسی صمیمی شم به جز خانواده خودم. ینی مثلا با همسایه ها اصلاا نمیتونم. همسایه روبروییمون خیلی اجتماعی هستن. تو یه طبقه هستیم. براشون عجیبه که من با اهالی اون ساختمون گرم نیستم. منم تو خونه دچار اضطرابم. حس میکنم خیلی تنهام. خیلی بدبختم. ینی دچار وسواسم. زندگی خودم بد نیس ولی هی ن حس میاد سراغم چرا نمیتونم تو جمعای عریبه راحتباشم.چرا زنای همسایه اینقد با هم راحتن چرا من نمیتونم. شاید چون ذاتا خیلی بلد نیستم امروزی. و با کلاس باشم. راحت برا خودم زندگی میکنم. ولی خب حس میکنم اینجوری خوب نیس هیچ دوست و رفیقی ندارم. نمیدونم چمه اصلا. بیشتر نگران اینده دخترمم چون روابط محدودی با دیگران داریم. با خانواده شوهرم به خاطر رفتارای رو مخشون خودم فاصله گرفتم. باخانوادم ارتباط دارم.سرکارم میرم و با همکارا در حد معمول صحبت میکنم ولی صمیمی نیستم
تو منی که،من روابط عمومی خوبی دارم،با همسایه ها در حدسلام و حال احوال،خانواده شوهر هفته ایی یه بار دوسه ساعت،دورترا اصلا،خانواده نزدیک خودم
هیچ دوستی ندارم،هیچ علاقه ایی م ندارم به ادمها بیشتر از اینی که هستم نزدیک بشم یااونا بهم نزدیک بشن
من قبلا صمیمی میشدم، ولی با ضربه هایی که دیدم، دیگه با کسی صمیمی نمیشم.
یه حدیث داریم که از هر چی میترسی برو تو دلش، تو این مایه ها... بنابراین سعی کن رابطه برقرار کنی،ولی حواست باشه صمیمیت بیش از حد ممنوعه.
جالب اینجاست اگه یکی بخواد باهات دوست بشه یا رل بزنه
چقدر خودت رو با کلاس میگیری 😑😂
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
