۱۸سالمه پشت کنکورم
میدونم هنوز خیلی از مراحل زندگی موندن که من باید ازشون عبور کنم و سختی های زیادی روبرومه
اما شاید توی این برهه زمانی بدترین فشارها رو دارم تحمل میکنم
خیلی سخته از این سن مجبور باشی دارو بخوری ، هرچند هفته یبار مجبور باشی بری دکتر،دارو عوض کنه اما بازم بی فایده و تو از بیماریت رنج ببری
جوری که فکر کنی هیچ دلخوشی نداری تو زندگی،فکر کنی اصلا ممکنه با این وضع دووم نیاری
شاید مشکلی که من براش دارو میخورم باعث مرگم نشه اما روحم رو میخوره خستم میکنه
ولی منطقی که فکر میکنم حتی عامل اینم یسری جاها خودم بودم
عامل اینکه من الان توی این برهه هستم خودمم
تلاش نکردن خودم،درس نخوندن خودم،خیلی سختی ها این وسط بود ممکن بود نذاره من بهترین خودم باشم ولی اگر میخواستم میتونستم
نخواستم و نشد پس پای همه شون میمونم
خودم کردم که لعنت بر خودم باد
امشب میخوام باور کنم که من نخواستم
وگرنه حق منی که از دبستان به بعدم تمام توانم رو میذاشتم،تمام زندگیم درسم بود یبار کج نرفتم شب و روز درس خوندم جون کندم تا بهترین مدرسه شهر رو قبول شم این نبود
نمیدونم شاید وجود اینا باعث شده من به خودم بگم حیفه تهش برام طبق میلم چیده شه
حیفه تهش اون چیزی که خودم میخوام اون چیزی که توش علاقه دارم استعداد دارم نشه
