این تاپیک مال استارتر نیست مال دوستشه
جدی چرا باید اینطور بشه؟ یه زمانی اگه با یکی حتی چت میکرد من خفه میشدم میمردم دلم میشکست
الان با یکی دیدمش
خیلی خیلی خوشحال شدم که اون آدم زندگیشو پیدا کرده و خوشحالم که تونسته خوشبخت بشه در این حد بی تفاوت شدن خیلی خطرناکه نمیدونم چرا اینطور شدم
پس اونهمه احساس یه زمانی بود کجا رفت؟
عشق نهایت مراقبت از آرامش معشوق هست. پس اگه یه وقتایی دیدی توی رابطه نمیتونی آرامش پارتنرت رو تأمین کنی، رها کن و برو. اگه دیدی توان تأمین آسایشش رو نداری، رها کن و برو. اگه دیدی عادات و نیاز های خودت رو نمیتونی فدای این ارتباط بکنی، رها کن و برو. اگه از خودگذشتگی نداری و خودخواهی رها کن و برو. عشق این نیست که صرفا بدست بیاری. چراکه وقتی ولع و حرص تصاحب کردنت بخوابه، همه چی جذابیتش رو برات از دست میده.
عشق تفاهم و تلافی دوتا احساس هست نه تصاحب و مالکیت دیگری. اگه عاشق شدی مواظب باش خودخواهی و تملّک وارد احساست نشه چراکه وقتی یه عشق با خودخواهی و تصاحب قاطی بشه دیگه ناب نیست. دیگه میشه هوس، دیگه میشه رو کم کنی، دیگه میشه هرچیزی به جز عشق!
زمان همینه....همه چیزو عادی میکنه
اکس منظورت کراشه؟
نگران چی هستی دقیقا
انتظار نداشتی که کل زندگیتو هدر بدی برای ی اوسکول که
داشتی؟
الان دیگه مثل قبل جذاب و خوشگل نیستی که واست بمیرم چون من دیگه دوست ندارم:))
فرزندم گویا همه ما اینگونه بودیم یک احساس زودگذر حد و حدودی دارد و یک زمانی به پایان میرسد که خودت هم ملتفت نمیشوی
از چشمت افتاده و بهش حسی نداری
اکس یعنی چی
بی تفاوت نشدی!
به این سطح از درک و شعور و فهم رسیدی که اون دیگه ادم زندگی تو نیست و روابطشم به تو ربطی نداره که بخاطرش خودتو ناراحتی کنی
اون فقط بخشی از خاطرات توعه
همه همینطورین حتی خیلیا حسشون میشه تنفر و اینکه چطور چنین آدم داغونی رو دوست داشتم😂
