سلام بچه ها
قبلا یه سوال داشتم که یا آیا گناهی کبیره رو خدا می بخشه یا نه. استرس گرفتم چون جوابو نمی دونستم. سوالم این بود آیا خدا این گناه رو می بخشه؟
تصمیم گرفتم این سوال تو چت اپ از مردم ها بپرسم و چیز اضافی نگم. انتظار داشتم همه بگن بخشیده نمیشه.
بعضی ها می گفتن بخشیده نمیشه خوشحال می شدم یا تایید یا تحسین می کردم
بعضیا میگفتن خدا می بخشه و برا این جوابشون ناراحت میشدم و از اونجایی که بااون حرفشون مخالف بودم بدون اینکه جوابی بدم چت را ترک می کردم.البته بعضیا متوجه ترک من از چت میشدن و دوباره درخواست میدادن دلیلش میپرسیدن من میگفتم درست نیست خدا نمیبخشه. بعضی دیگر هم درخواست دوباره میدادن و من از اونجایی که رنجیده شدم و حوصله نداشتم و می دونستم اطلاعی درباره سوال ندارن که کمک کنن بدون جواب دوباره چت رو دوباره ترک می کردم.
به خودم میگفتم مردم متفاون شاید بعضی با سوال من برن گناه کبیره کنن ولی بعد به خودم میگفتم هر کس مسئول اعمال خودش هست و بکنن یا نکنن برام ضرری نداره پس نباید اهمیت بدم. مهم پیدا کردن جوابه
البته خیلی جا ها وقتی مردم میگفتن غیربخشش خوشحال می شدم تاییدمیکردم یا وقتی دلیل می پرسیدن از گناه نهی میکردم ولی معمولا وقتی در پاسخ به سوالم میگفتن می بخشه فورا از روی مخالفت بی سروصدا چت رو ترک میکردم.
اخیر روایت دیدم که میگن اگر کسی فردی رو به گمراهی دعوت کند و اون ازش پیروی کنه یا به خاطرش کنه گناه رو اون فرد حساب میشه و همچنین اعمال به نیت بستگی دارد
الان بازم استرس گرفتم. الان یعنی من دیگران به گمراهی دعوت کردم؟ آیا دعوت کردم؟
