...

اره موافقم باحرفات  اتفاقا من وشوهرم بشدت بچه دوسداریم اما انقدردرگیری ذهنی داریم با یسری مساعل که هی یچیزی جلومونوگرفته همیشه امادیگران هیچوقت احترام نمیذارن به طرزفکروعقایدما واقعابرای همینه که میگم این مساله خیلی خصوصیه چون هیچکس نمیدونه تومغزمن وشوهرم چیامیگذره…پس اگرقراره من مادربشم من بدنیابیارم وبزرگش کنم حقمه که خوب فکرکنم دربارش ودرست تصمیم بگیرم

به سلامتی،،انشالله قدمش براتون پر خیر و برکت باشه.

طرز فکر و عقیده ی آدما متفاوته ولی بعضیا فکر می کنن مثلا من بعدا پشیمون می شم من حتی سبک زندگیمم با تمام فامیلام فرق داره و مثل اونا زندگی نمی کنم ولی نمی دونم چه اصراری دارن مثلا نصیحت کنن....

من از بس فکر کردم به این نقطه رسیدم....چیزایی که تو مغز من می گذره اونا حتی بهش فکرم نکردن و می ترسم یه روز افسردگیم حاد تر بشه و بچمم نابود بشه یا مثل خودم بشه و عقایدم بهش منتقل بشه....

به نظرم شما از نظر روحی اصلا آمادگی بچه دار شدن رو نداری شما فک کنم ایده‌آل‌ گرا هستی و اگه بچه دار بشی با این فکر که نکنه این بچه تو دنیای ظلم و بی عدالتی و گرونی بزرگ بشه خودتو و اون بچه رو عذاب میدی

بی شعورن.

دقیقا.مشکل این جا ست ما ها نمی دونیم تو مغز و تفکرات آدمای اطرافمون چی می گذره و هی قضاوت می کنیم.‌

دقیقاااا.به خاطر همونه بچه نمی خوام چون خودم رو می شناسم.مثلا من و همسرم هر دو شاغلیم و خرج خونه رو بین خودمون نصف کردیم بعد کارای خونه هم کاملا برابر بین هم تقسیم کردیم و همون اولش بهش گفتم اگه از زیر بارش در بری و فکر کنی دیگه خوش به حالته ول می کنم و میرم....مثلا من با مردی که تو خونه کار نکنه ولی من شاغل باشم و خرجی ام بدم نمی تونم کنار بیام....و شخصیتم با هر کسی سازگار نیست.

خب پس هیچی کلا از بحث بچه دار شدن بگذریم چون شما فردا نمیتونی به خاطر بچه از اشتباه پدرش بگذری و اولین قدم مادرشدن همینه که چشمت رو روی خیلی چیزا ببندی به خاطر آرامش بچه حتی نمیتونی جلوی اون با باباش بحث کنی چون تو روحیه اون تاثیر میذاره

اینجوری برات خیلی سخت میشه

دقیقا.👌🏻👌🏻

ایرانشهر🙂