مادرشوهر

اولا اگه پسرش میکرد بله نوش جانش حرفی نبود 

داستان اینجاست من رفتم خرید کردم 

یه عروس اینکارو کنه فرق داره تا پسر خودش بره خرید کنه 

دقیقا دقیقا

دقیقا 

حتی زبانن هم نمیگه 

دختر نداره 

یکبار یه چیزی پیش امد گفت بجان دوتا پسرم ....

شما هم غریبه نیستی که الان عضو خانواده هستی

عروس که غریبه نیست

منم بعداز اون همیشه وقتی بحث مادر میافته تو صحبتم میگم  میگم هیییچ کسی جایگاه مادرمو نداره نداشته نخواهدم داشت 

متوجه میشه کاملا 

و اینکه زندگی مشترک هست 

همونطوری که اون زحمت کشیده پسرشو بزرگ کرده 

پدر مادر من هم زحمت کشیدن دختر بزرگ کردن بهش خونخ و جهاز کاملم دادن حالا شوهر من باید تشکر کنه 

زنوشوهر بحثشون جداست چون زندگی مشترک اسمش با خودشه مسولیت برابر به اندازه ای که شوهرم مسولیت داره منم زحمتو مسلویت دارم 

این وسط نه تشکر همسر من به پدر مادر من معنا داره و نه تشکر من به مادر اون 

پسر خودش شعورش برسه برای مادرش هر کاری کنه احسنت داره 

ولی عروس یه غریبه است اگر زمانی عروستون حتی با پول پسرتون براتون قدمی ورداشت متشکر باشید چون وظیفه ای نداشته درسته پول پسرته ولی همون قدم و خرید و حمایت عروس خیلییه 

جالبه همسرم با خرید وسایل واسه مامانش مخالف شدید بود 

میگفت خودش حقوق بگیر به من چه 

چشمش دنبال حقوق شوهرمه خیلی 

بحث صدقه نیست بحث اینه پسر خودش مخالف بود واسه مامانش خرید کنم میگفت خودش حقوق بگیره ولش کن 

گفتم نه میخرم چون خونه اش انگار ۱۰۰ سال پیشه 

گناهداره دلش خوش بشه 

وقتی هم خریدم انتظار تشکر نداشتم 

اما حداقل الان قیافه برام نگیره

من یه دختر غریبه بودم هییچ وظیفه ای نداشتم اگر بر حسب دلسوزی واسه دلخوشیش کاری کردم عقل حکم میکنه ممنون باشه و خوش برخورد 

طوری رفتار میکنه انگار شده قبلا کاخ نشین بوده 

خودم اشتباه کردم ادم باید به هرکسی به اندازه ظرفیتش خوبی کنی 

من اگه شوهرم خودش با پای خودش قدمی واسه خانواده اش ورداره خوشحال میشم ولی شوهرم حتی یه قدم هم ورنمیداره

چشمشو عمل کرد شوهرم همراهش نرفت بازم دلم سوخت من رفتم 

گفتم با خدا معامله میکنم 

برادرهاش بودن شوهر منم بود هیچ کدام همراهش نبودن 

فقط بوادر شوهر مجردم و من