به نظرم بین عشق تا دوست داشتن خیلی فاصله است!
اولین قدم اینکه که وقتی طرف رو می بینی به دلت می شینه!
یه جوری که بهت حس آرامش میده که می تونی باهاش ادامه بدی و بیشتر آشنا بشی! اینجاست که آشنایی شروع میشه!
وقتی که بیشتر آشنا شدی تازه از طرف خوشت میاد و یه دلبستگی پیش میاد که دومین قدم تا عشقه ! دوست داری همه اش ببینیش! نگاهش کنی! هرچند باید مراقب باشی چون تو این مرحله معمولا همه جنبه های خوبشونو نشون میدن واسه اینکه دل طرف مقابل بدست بیارن و سعی می کنن خوب باشن !
وقتی که خوب طرف رو شناختی و دیدی به نظرت ادم خوبیه تازه قدم سوم شروع میشه، اینکه اونقدر از طرف خوشت میاد که وابسته اش میشی! به خاطر همه خوبی های که داشته و از بدی هاش بیشتر بوده! اینجاست که انگار زندگی بدون اون نمی گذره! انگار باید باشه تا حالت خوب باشه!
قدم چهارم عشقه ! عشق یه چیزی فراتر از دوست داشتنه ! عشق یعنی با همه وجودت می خوایش! یعنی هم خوب و بدشو می خوای و هم نداشته هاشو! اینجا باید شناخت کامل داشته باشی تا عاشق بشی! مثل عشق مادر به فرزند که هرچقدرم بد باشه بازم دوسش داره! هر وقت همچنین حسی داشتی می تونی بگی عاشق شدی!
رابطه یه چیزی فراتر از عشقه ! آخرین مرحله از علاقه داشتن به یه نفر! جایی که طرف اونقدر دوستت دارم و بهت علاقه داره که حاضره از تنش برات مایه بزاره و از تنش بهت ببخشه!
حیف سخته فهمیدنش! چون راحت میشه نقش بازی کرد همه شونو!