آدم های صبور یه خصوصیت عجیب دارن...
بی نهایت لبخند می زنن..
این لبخند شاید تو نگاه اول حسِ گذشت بده..
اینکه «هر زخمی زدی، هر چیزی که گفتی فدای سرت..
من فراموش می کنم »..
ولی آدم های صبور هیچوقت
هیچ چیزی رو فراموش نمی کنن..
زخمارو می شمارن..
حرفارو مرور می کنن و همچنان لبخند می زنن..
یه روز که صبوری دیگه جواب نداد،
با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن
برای همیشه فراموشت می کنن..
انگار که هیچوقت تو زندگیشون نبودی..
آدم های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت...
خیلی از ما آدما شبیه یه شیشه ی ترک خورده ایم ، هنوز نشکستیم ولی تو دلمون پر از ترک های کوچیک و بزرگه ...هر کدوم از این ترک ها ما رو یاد یه اتفاق می ندازه ، یه خاطره...بعضی ترک ها برای اعتماد بیش از حد به آدماست و بعضی ها برای اینکه تو زندگی بد جایی قرار گرفتیم ، شاید هم وسط بازی دیگران ما ترک برداشتیم ! همه ی ما یه جایی از زندگی ضربه خوردیم ... فرقی نداره از غریبه یا خودی،مهم این هستش که ما دیگه اون شیشه ی بی خط و خش نیستیم ، تو وجود ما ترک هایی هست که هر لحظه می تونه دلمون رو بشکونه ، ما حالا آمادگی شکستن رو داریم حتی با یه ضربه ی ساده و آروم... حالا دیگه مثل قدیم محکم نیستیم ، با یه رفتار اشتباه، با یه حرف ساده ترک هامون بزرگ و بزرگ تر میشه ، تا وقتی که بشکنیم ... وقتی شکستیم همه ی نگاه ها میره پیش کسی که آخرین ضربه رو بهمون زده ، همه اون رو مقصر می دونن ولی هیچکس خبر نداره هر شکستنی از ضربه ی اول شروع میشه ... درست از جایی که اولین ترک رو تو قلبت احساس می کنی ...کاش یادمون باشه هر جای زندگی شکستیم، قبل از هر چیزی به این فکر کنیم ضربه ی اول رو چه کسی بهمون زده ، ترک اول رو کِی برداشتیم
