دلخوری از همسر و خونوادش

دوست گرامی یکی از عوامل ازدواج موفق، متمایز و مستقل بودن از خانواده است. پس، بهتر است افراد تا می‌توانند مشکلات‌شان را به خانواده‌ها انتقال ندهند و بین خودشان حل و فصل کنند (و در صورتیکه به فرد سومی نیاز پیدا کردن که کمکشون کنه، حتماً باید غریبه و متخصص باشه) چون خانواده ها به علت پیوند احساسی عمیق با فرزندانشان معمولاً واکنش های سوگیرانه نشان می‌دهند و قضاوت ها ممکنست جانبدارانه باشد.
با این حال با نامزدتان با آرامش صحبت کنید (به دور از سرزنش یا انتقاد): عزیزم یک خواسته ای از تو دارم و برایم بسیار مهم است. ببین قراره ما سالهای طولانی در کنار هم زندگی کنیم و ممکنه تو این سالهایی که پیش رو داریم هم روزهای خوب داشته باشیم و هم روزهای بد، هم روزهایی داشته باشیم که احساس کنیم خیلی همو دوست داریم و یه روزهایی ممکنه از هم عصبانی بشیم و حس کنیم که از هم بدمون میاد و این نوسانات همیشه همراه زن و شوهر ها هست و طبیعیه.... ازت میخوام وقتی از من می‌رنجی یا از یکی از رفتارهام خوشت نمیاد به خودم بگی تا بازبینی کنم و برای حل و فصلش باهم تلاش کنیم......ولی اگر به خونواده هامون منتقل می‌کنیم اونها خواهی نخواهی برداشت های سوگیرانه می‌کنند و تصوریشون از ما مخدوش میشه.... ممکنه من و تو فردای همان روز بد با هم آشتی کنیم و همه چیز رو به فراموشی بسپاریم ولی خونواده هامون به این راحتی فراموش نمی‌کنن...