لانگ دیستنس

من 29 سالمه تا الان تو هیچ رابطه ی جدی ای نبودم و همش تو رابطه سطحی بودم. انگار ترس از شکست و ترس از صمیمی شدن دارم. الان حدود دو ماهه با آقایی به صورت مجازی آشنا شدم که متوجه شدم علائم افسردگی در حد اختلال خواب و غذا داره و به شدت احساساتیه، فقط چت کردیم و حدود 6 ساعت فاصله داریم. ارتباط خوبی باهاش گرفتم و برام جذابیت داره. به صورت مستقیم بهم پیشنهاد داد ولی من دلم نمیخواد ببینمش چون اگه از نزدیک به دلم نشینه ریجکت کردن برام خیلی سخته، و اگر هم به دلم بشینه باید یک رابطه ی لانگ دیستنس رو شروع کنم که در آینده هم معلوم نیس چی میشه. ایشون تهران هستن و من شهرستان، یه احتمالی وجود داره که من در آینده برم تهران برای کار ولی خیلی کمه. نظر شما چیه؟ به نظرتون چه برخوردی کنم با این قضییه؟ گاهی ناخودآگاه نگرانش میشم و دوست دارم بدونم حالش چطوره نمیدونم حس واقعی بهش دارم یا حس انسان دوستی